Hē En Athēnais Archaiologikē Hetaireia   [Hrsg.]
Archaiologikē ephēmeris: periodikon tēs en Athēnais Archaiologikēs Hetaireias — 1911

Seite: 91
Zitierlink: i
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/aephem1911/0101
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen Nutzung / Bestellung
facsimile
Εις τάς Σ. Ζίβΐιβη Σ,βρββ Οναββοτηηι βαοναβ' υπό Γ. Παπαβασιλείου. 91

του Βάκχειου ικανά και είτα νά γένηται δεκτός ουχί έν τή Αλέα."Αν δε τοΟτο παρεβαίνετο, έπρε-

αύτός τε και ό πατήρ αύτου μια σπονόη. πεν ή πόλις νά πληρώνη ό,τι και οί ίδιώται και οί

Άριϋ'. 47. Στίχ. 40. εί δέ τι(ς) μάχας ή Όό- ξένοι τω ταμιείω του ναοΟ.

ρύ(β)ονς κείνων φαίνοιτο, \ έκβαλλέσϋ·ω τον έρά- % 8. Τάι παναγόρσι τδς ίερ^ομνάμ]ονας άρτύεν

νου [ζ)ημιονμενος {ε) Άτ\τ[ικαΐς κέ' η πλη- τά εν ταΐς ίνπολάϊς πάντα ών αν δείηι· τ^δς δα-

γαΐς αίκ(αικ)ιζόμένος \\ ταΐς διπλαΐς πέ(τ)ρα κρί- μιοργδ\ς\ τδν κόπρον τδν άπνδόσμ ιον έξάγεν]

σεως. τάι Κεβδόμαι το Λεσχανασίο μενός' [εί δε μέ, Ηε-

Ό Ζίβΐιβη σημειοΰται' λνίΐΐιβίηι ίοίαηι ΙοοαίΉ κοτό]ν δφλίν \ : τδν Παναγόρσιον μίνα τδ[ς Ρα-

(ν. 44, 45) ϊη ϊηίβ^πιηι ΓβδϋΙυϊί ρΐ'&βίβΓ ίΐΐυά στός ί νπ\ελά\ζεν τας ξένοις, εί κατάγο(ν)ται.

ΠΕΤΡΑ, ςμιοά ίΐάΐιαο ηοηάαιη θχρβάίίαιη βδί. Ούτω νομί'ζομεν το χωρίον συμπληρωτέον. Αντί

Έμεΐς νομίζομεν δτι, άν άφαιρεθη το έξ άμαθίας τοο Ιιεκοτδν ό δοΐϋΐδβη συνεπλήρωσε δραχμάν\

ή απροσεξίας ύπο τοΰ χαράκτου προστεθέν Τ του αντί τοΰ έν τω λίθω κατάγοιται έγράψαμεν κατά-

πέτρα, ή έννοια είνε σαφής. Πέρα κρίσεως = έκτος γονται.

κρίσεως, άνευ κρίσεως. Ότι δέ το πέρα = έκτδς 'Αριϋ1. 65. Στίχ. 25-30. κατενχεσΰαι δε των

πρβ. ιϋενοφ' Συμπ. Η 19. ιερών και επί τδν βωμδν έπιτί'&εΐν, δταν παρεΐ, τδν

Άρι&. 55. 'Αποστρνΰεσται = άποστρ(ο)υθεΐ- Ιερέα, δταν δε μη παρεΐ, τδν ΰνοντα, και τίι ΰυσίει

σται = άποστρουθεΐσθαι = τας στρουθους κυνηγέ- αντδν έαντοι κατενχεσύΧαι εκαστον, των δε δημο-

τοΟντα άφαιρεΐν. Κατά ταΰτα ή ερμηνεία της έπι- ρ[ων τον [ερέα.

γραφής ταύτης ήόε' Ό εκδότης τάοε σημειοΟται επί τοΟ χωρίου του

Μηδένα κυνηγετεΐν τάς στρουΟούς έντός της μοί- του- ΏίίίΐοιιΙίίΐίΘ ί&ηιβη ςα&ηά&ιη Ιιοο ρΐ'&ΘΟθ-

ρας τοΟ Τεραστίου Διός' άν δέ τις κυνηγετή τιμω- ρΐαηι Ια&ογ&Ι. νβιΊ>& θπϊιπ και τϊι Φυσίει έαντοι

ρεΐται ώς [==§ τό ε;) και ό δοϋ'λος (1ι6), μοίρα δέ καιενχεσϋαι εκαστον 8Ϊ οοη]ΐιη§&8 οαιη βιιρβποΓβ

δπη νόμος πλησιαζέτω (ποστάτο = ποτεστάτο === Ββηίβηίίει, ηί εψοάοδΐη βίίίοίαηί νθΛοπιΐΏ δταν

πλησιαζέτω). δέ μή παρεΐ, 8αρβι·ν&0£ΐιΐΘ& βί ρ&θΐιβ ιποίθδίει

Άριϋ·. 57. Στίχ. 13. αρτον προχαρέα = 7.ο':ον δΐιηί; δίη &1) ΠΗδ 8βραι*β8 1&ηις[ΠΘηι ηοναιη ρΐΌ-

χαρίσιον; Τί έστι χαρίσιος άρτος ίδέ Άθήν. ΙΕ' ρπιιηι οβί'ίβ είδρβοία βάνβΓβα ΓγοπΙθ οιπώ δΐιρβ-

646. ποΓθ {κατεύχεσ&αι—δταν παρεΐ, τδνίερέα) ρα^ηειηί.

Άριϋ>. 58. Στίχ. 120. δπως καταστάσει έκ πάν- Όρθώς ό ϋίίίβηΙίΘΐ'^θΐ' δια του τϊι ΰ·νσίει νοεί

των των πολιτάν δέκα μή νεωτέρονς ετών τεσσα- δαοπίίοίιπη βοίβηιηβ ρηΙ)1ϊθΐΐΐη. Ο νοΰς του γω-

ράκοντα μηδέ δις τούς αντονς τ.ΝΙΓΙΟΝ ένιαντόν. ρίου οδε' δταν ό ίερεΰς είνε παρών, και ή θυσία

Ο Κουμανούδης έγραψε [τδ]ν \αντ]δν ένιαντόν. και αί εύναί γίνονται ϋπ'αύτοΟ, δταν δέ άπου-

Ό ϋΐίίΐ». προέτεινε τ[ό]ν [νέ]ον ένιαντόν. Ό Μβΐ- σιάζη, τότε γίνονται ύπο τοΰ Ούοντος' ωσαύτως

θΐβΐ' τόν γ' ίδν έηαντόν.Ό Ζίθΐιβη λέγει δτι Ό -χα- κατά την έν τη έορτη τοΟ Οεου τελουμένην θυσίαν,

ράκτης παρά το σύνηθες, έν ώ χωρίζει τάς συλλα- έκαστος των θυόντων Ό ίδιος κατεύχεται έαυτω, Ό

βάς, ένταυθα τοΰτο παρέβη. *Αν τοΟ ΜθίδίβΓ ή δέ ιερεύς μόνον των δημοσίων,

άνάγνωσις μή άρέσκη, προτείνομεν νά άναγνωσθη Ή τελευταία αύτη διάταξις είνε εξαιρετική· Ό

ώδε' τ[ό\ν γ' ίόν(τ') ένιαντόν. νομοθέτης ηθέλησε νά δήλωση, δτι παρόντος του

Άρυ®. 62. % 4. Εύλογωτάτη είνε ή απορία του ιερέως ουδείς έχει το δικαίωμα νά έπιτελέση τά

έκδοτου, τίνος ένεκα έδει τά ίερά πρόβατα τά άνή- καθήκοντα αϋτοΰ, άπόντος όμως τά καθήκοντα του

κοντά τή άλέα Άθηνα νά πληρώνωσι νέμοντα έν ιερέως αύτοδικαίως έχει ό θύων. Ωσαύτως ό θύοον

τή Αλέα. Καθ ήμαςτά ίερά πρόβατα εινε τά προς κατεύχεται αυτός έαυτω, εί και ό ιερεύς είνε πα-

θυσίαν τη θεα προωρισμένα. Τούτων τί]ν έπιμέ- ρών, δταν τελήται ή κατά τήν έορτήν τοΰ θεοΰ

λειαν είχεν ή πόλις, ήτις και παρεΐχεν έξ αυτών δημοσία θυσία, δτε Ό ιερεύς μόνον τών δημοσίων

κατά τήν πανήγυριν της Αθήνας. Τούτου ένεκα κατεύχεται.

έπετρέπετο νά νέμωσιν έν τω περιχώρω μόνον καί Τούτου ένεκα νομίζομεν, 5τι όρθοτέρα έσται ή
loading ...