Hē En Athēnais Archaiologikē Hetaireia   [Hrsg.]
Archaiologikē ephēmeris: periodikon tēs en Athēnais Archaiologikēs Hetaireias — 1912

Seite: 258
Zitierlink: i
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/aephem1912/0268
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen
facsimile
258 Κρητικαί σφραγίδες· ύττο IV. ΟαβΗβ.

στέρεας βάσεως, ήτις μόνον δύναται νά σχηματι- μέσου ένοΟνται 2.

σθη δι' άκριβοΟς και κριτικής αναλύσεως του πλου- .Είκ. 10, α, β, γ. Ό λίθος ούτος ερμηνεύεται

σίου αρχαιολογικού" ύλικοΟ. ώς « σφραγίς κεραμέων», των δύο μορτών, αίτινες

Ιδία πρέπει νά έςετασΟώσιν επιμελώς αί σφρα- κρατουσι οίωτον άγγεΐον θεωρουμένων ώς αδελφών

γίδες καϊ οί λοιποί γλυπτοί λίθοι ώς και οί δα- κεραμέων. Κατά τής ερμηνείας ταύτης έχω νά άν-

κτύλιοι, ών τίνων τοσούτον μέγα πλήθος ες δλων τιτάςοο πρώτον δτι επί των λίθων τούτων όταν αί

σ/εοόν των περιόδ<.υν διεσώΟη, διότι ταΰτα προ παραστάσεις δεν είνε γράμματα, σχεδόν πάντοτε

πάντων παρέν~ουσιν ήμΐν άσφαλή όπο)σδήποτε μαρ- εικονίζονται σκηνα'ι ε/ουσαι χαρακτήρα Ορησκευ-

τύρια περί του όλου πολιτισμού των χρόνουν εκεί- τικόν και μυΟολογικόν, Οά ήτο δ' επομένως παρά-

νων. Αοιπόν σκοπόν έχει ή παρούσα μελέτη δι ά- οοςον νά έμφανισΟή αίφνης παράστασις όλως άλ-

ναλυτικής εξετάσεως γλυπτών τίνων λίΟι,υν νά αύ- λοίου χαρακτήρος, ή δ' άντωπός παράστασις τών

ςήση κατά τι τουλάχιστον τάς περί του τοσούτον ούο μορφών συντελεί μάλλον εις το νά δε/Οώμεν

πολυτίμου τούτου αρχαιολογικού ύλικοΰ γνώσεις οτι ούτοι είνε δαίμονες κρατούντες αγγεία προς

ημών. Ουσίαν.

Έν τώ τρίτω τεύ/ει τής ΑΕ 1907 ό Ξανθού- Αλλ'εις τίνα προσφέρεται ή Ουσία; Νομίζω,

δίδης έρμηνεύων τάς έπι τριών πινάκων (αρ. θ-8, οτι ες αύτου του λίθου δύναται νά καθορισΟη ή

σελ.141 κέ.) εΐκονιζομένας Κρητικάς σφραγίδας δεν Οεότης, προς ήν γίνεται ή Ουσία, διότι αί τρεις

άπέδωκε την δέουσαν σημασίαν εις ^αρακτηρι- μορφαι άνωθεν τών οΐνοχοών επί τής είκ. 10, /

στικά τινα σημεία τών παραστάσεων τούτιον, άτινα ενΟυμίζουσι το είδωλον μετά τής οκτωειδοΰς άσπί-

εϊνε άρκετά ουσιώδη. Αφ'έτέρου δέ /αί ή έρμη- οος του έκ Μυκηνών 3 χρυσού δακτυλίου, όστις

νεία ένίων λίθων νομίζω, ότι είνε άλλα/ου έπι- αναμφιβόλως είνε κρητικόν προϊόν. Όμοία παρά-

σοαλής, άλλα/ου δέ τελείως σφαλερά, ώστε Οεω- στασις τών αυτών τριών ασπίδων υπάρχει και έν

ρώ ότι είνε άναγκαϊον νά δημοσιεύσω ένταϋΟα συμ- Β8Α VIII (1901-1902) σ.77, ένθα όπισθεν τής έν

πληρωτικήν έξήγησιν τούτων. τώ μέσω άσπίδος ί'σταται πολεμιστής φέρων μακρόν

Δεν εχω βεβαίως την άπαίτησιν νά ΟεωρηΟή κωνικόν κράνος και έχων προτεταμένον το δόρυ,

απολύτως βείαία ή άντίληψίς μου περ'ι τής έν- όστις ασφαλώς είνε ό και έπι του λίθου ημών θεός.

νοίας τών διαφόρων τούτων παραστάσεων, τοσούτω Αυτόθι (Β8Α) αναφέρεται ομοίως «§Γθΐιρ οί ίΐιΐ'θθ

μάλλον, όσον αύτη προέρ/εται έκ τής έξετάσεω; δΙιϊβΙάΒ οί βϊιβϊΙ&ι' ίοπη», τούτο δ'έπικυροΐ την

τών άπεικονισμάτο.>ν, άτινα ουδέποτε δύνανται νά έρμηνείαν ημών περι τριών ϊσωζ έπϊ πασσάλιυν

άντικαταστήσωσι τελείως τά πρωτότυπα. Εννοεί- έστημένων ασπίδων4.

ται ότι παραλείπιυ τους λίθους, ών περί τής σημα- Είκ. 13. Ή έν τώ κειμένω διδομένη έςήγησις

σίας δεν έχω τι ούσιωοώς νέον νά προσΟέσου. είνε λίαν έπισοαλής. Έν τούτοις νομίζω οτι είνε

Πίναξ 6. ΕΊκ. 5, β. Περί τής παραστάσεως εύκολώτατον νά εϋρεΟή ή έρμηνεία τούτου. Ο Ξ.

του λίθου τούτου το κείμενον λέγει: «φαίνεται ώς πλανάται, διότι δέχεται ΰπερμέτρως τήν ύπαρΗιν

παράστασις σκορπιού»" τούτο ο ό'μως είνε λίαν συμβόλων, ενώ μόνον σκηναι λατρευτικά! είνε αί

άπι'Οανον. Κατ' άναλογίαν άλλων όμοιων παρα- παριστώμεναι ώς έπϊ τό πλείστον έπι τών λίθων,
στάσείον 1 προ τούτου του « κλάδου βελονοφύλλου

φυτού» έπρεπε νά ύπάρχη ανθρωπινή μορφή ίκε- 2 Πρ6 8ϊίΙΙ, θβΜτάβη άβτ θνίβοΗβη η. Κδηιβτ τ. 304/5.

τεύουσα, και αυτή νοαι'ζω ότι ποάγματι εικονίζε- 'Η α^ θ";; των 3*Ζ-ύλ^ &-«Ρ7." *«1 1γΛ ·ΰ3 λίθου ΒΊΐΓί»§η-

' ' ~, , §1θγ θβηιιηβη ν./.. 14.

ται άριστερόΟεν του θάμνου" είνε ο αυτή γυνη » 8ο1ι1ίβηι3ηη, ΜνΚβηαβ είκ. 530.

κλίνουσα ύπέρ τόν Οάμνον μεΟ' υψωμένων τών χει- 4 Τό κείμενον τοϋ Β8Α ήδύνατο νί παραπλανήίτ,, οία τοίτο δί

; » ν , τ , λ, λ ,-, έπανορΟώ τοϋτο ένΟάδε' λέγεται δηλαδή εκεί: « Οτουρ οί ΙΙΐΓβθ

Αςιοσηυειωτος εινε η Οεσις των οακτυλων, .' _ , ,1 ,, ' , . , , ,

Λν3ΓΪ0Γ8 \νϊί1ΐ 88θ1ΐ3ρθά 8θ1ΐϊθ1(ΐ8, 8ρθ31'8 311(1 ρβαΐίβά Ιΐθΐ-

οιοτι ενω ο οεικτης και Ό μικρός οακτυλος εινε τε- πιβΐ8», άλλ' ΐ-ι τοϋ τεμα/ίου δεν φαίνεται τι Ιν. τών ούο άλλων

τααένοι, αί άκραι του μεγάλου δακτύλου και του «λεμ.,βτών, μόνον δ' άβπίδες εικονίζονται. ΠΡ6. π?ός τούτος Μοη.

Γ ' 1 εηί. άβϊ Ι,ΐηοβϊ 1903 -ίν VI. ΑΕ1887 -ίν.10.2 = ΡβΓΓ.-ΟΙιϊρ-

1 Πρβ. έ-ί τοΰ αϋτου τιίνα/.ο; είκ. 36 α. VI. είκ. 440. ΓυΓίΛνίίη^ΙθΓ, ΑηΙ. ΟθΙΠΠΙ. III σελ, 36.
loading ...