Hē En Athēnais Archaiologikē Hetaireia   [Hrsg.]
Archaiologikē ephēmeris: periodikon tēs en Athēnais Archaiologikēs Hetaireias — 1914

Seite: 129
Zitierlink: i
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/aephem1914/0136
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen
facsimile
ΑΕ 1914

Πτνκτον κάτοπτρον έκ Θηβών νπο Ν. Παπαδάκη 129

10: Λείψανα κίστης, κλειδίον, ηλιακοί κλπ.

ΙΤγθ, Βίαοΐί §ΐ3ζβ ροίίβΓ.γ ϊγοιή Κΐιϊίζοηει σελ. νοειδές) μόνον έν ερυθρογράφοι; αναφαίνεται (\\Γ3ΐ-

22, 1 . 1θΓ8 ε.ά. σ. 70), δεν έχει ακόμη έκφυλισθή εις τον

Άλλα και των λεκανίδων των είκ. 4-5. -αρά ΙΙγθ (ε.ά. πίν. XVII, 13) ναννώδη έπίγονον

το σύμμεικτον είδος εμφανίζεται μέν αργά έν γένει τοΟ λήγοντος Δ αιώνος κτομ..
(ννΈιΙίθΓδ, Ιιϊδί. ο£ ροίί. Α, 164), ιδία έν Ιταλία Των πυξιδίων το μεν μετά πώματος άγάνωτον

— έν δε Βοιωτία νΟν ίσως το πρώτον ώς άγγεΐον άπαντα πανόμοιον ήδη έν τω πολυανδρίω τών θε-

καθηιχερινης χρήσεως, ήδη όντως δυνάμενον νά σπιών (424), άλλά το κακογάνωτον κυλινδρικον

ταυτισΟή' πολύ πιθανώτερον προς τάς λεκανίδας του μετά του άποσυντεθειμένου κοσμήματος κλπ. δυσ-

Φωτίου (λ. κέραμοι) « αΰται δε είσιν αί λ. κεράμεαι κόλως Οάνέβιβάζετο υπέρ το τέλος του Δ' αιώνος,
π.αραπλήσιαι τη κατασκευή κρατηρι, άς νϋνόψοδό- Έν γένει σ/εδόν πάντα παραπέμπουσιν ήμας

κας καλοΟσιν αί γυναίκες» (και άμα τάγγεΐα γλν- (πλην τών άχρονων άμ^ορέων και τών άβαφών έν

κισμοϋ τοΟ Αθηναίου, άνωτ. σ. 125) ή όσον έφαί- γένει άγγείων) εϊς τάς αρχάς το πολύ τών μακε-

νοντο ώς παράχρησις γαμικών λεβήτων παρά Βπί- δονικών χρόνων. Μόνον τον κρατήρα και το κάτο-

οΙίΠθΓ ΑΜ 1907 σελ. 112 και Βθΐΐβ^θ IV — και πτρον αυτό κλίνομεν νά πιστεΰσωμεν αρχαιότερα

ήδη ΡιιΗ-νν. εις 8&ηιιιι1. 8οιήζθθ πίν. 38. Βεβαίως πως, φυλαχΟέντα επί τινας δεκαετηρίδας ίσως έν

δέ παράλληλος και πολυτελέστερος αδελφός αΰ- τή οικογένεια, ίνα συνταφη μέν εκείνο, συνεπιφέρη

τών ήτο και ό όρΦίωτος λέβης (ών ίδέ και έκ Τα- δέ οΰτος χοήν τινα έπί του τάφου της νεκράς' διότι

νάγρας τους αριθ. 1658-9 του Εθν. Μουσείου) τά υπέρ τον τάΐον φυσικά ορονοΰμεν ό'τι έχρησί-

άλλά και ή όρΦίωτος τζνζις (ήδη γεωμετρική π.χ. μευσαν εις την τελευταίαν έπικήδειον σπονδήν και

έκ Βοιωτίας αί'ΕΟν. Μουσ. άριΟ. 256 και 11795). συνεπε^ώσθησαν μετά τούτο Οπό τι «χ_ώμα» ή

Τά ταπεινόποδα πινάκια της είκ. 5 είναι προ- τύμβον, σήμερον ή^χνισμένον, μέ τάς όψοδόκας,

δρομα τών έν ύστέροις μακεδονικοΐς και όωμαϊ- τους αμφορείς κλπ.. Προφανώς ένταΰΟα δέν ίσχ^υον

κοϊς τάφοις παγκοίνων γενομένων άγανώτων. Άλ- τά νόμιυ,α της Ίουλίδος, τά έπιτάσσοντα νάποφέ-

λ ό κρατήρ είκ. 6 κηρύσσει διά του γάνωμα- ρωνται τά άγγεΐα.
τος ήδη κλπ. τήν έκ του Δ' αιώνος τουλάχιστον

καταγωγήν του- εί και άλλως τό σχήμα (κο^δω- Νικόλαος Γ. Παππαδάκις.

17
loading ...