Hē En Athēnais Archaiologikē Hetaireia   [Hrsg.]
Archaiologikē ephēmeris: periodikon tēs en Athēnais Archaiologikēs Hetaireias — 1915

Seite: 9
Zitierlink: i
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/aephem1915/0017
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen
facsimile
ΑΕ 1915

Θεσσαλικοί έπιγραφαί- ύπο Ά. Σ. Άρβανιτοπούλλον. 9

10

20

τεΟθεν καλείται ό μεγάλην έχων την κεφαλήν κο·
ρύττος (έχει κεφάλι σαν κορύττο, είναι κορύττος),
ετι οέ τον επί της κεφαλή; πολλάς πληγάςλα-
βόντα, και έκ τούτων έςογκωθέντα αύτήν, καλου-
μεν έπίσης κορύττον (τον κανε το κεφάλι κορύτ-
το) ' τούτων ένεκα ύποπτεύομεν οτι και το άρ-
χαϊον δνομα δηλοΐ τον μεγάλοκέφαλον, ώς εϊ ένε-
λογεΐτο μετά της κεφαλής και φορουμένη κόρνς,
ες ής φαίνεται παρηγμένον το όνομα (κορνσσω-
κορυττός- Κόρνττος)" ομοίως -αρά τε τοις άρχαίοις
15 και παρ ήμΐν διετηρήθη ύπο τήν αύτήν εννοιαν το

ανάλογο ν όνομα Κέφαλος.

Δαϊλέων, Λαρισαίος επίσης, εμφανίζεται έν 10
IX2 535, ήτις είναι επιγραφή ολίγον μεταγενε-
στέρων '/ρονιυν της περί ής ό λόγος- το οέ όνομα
Εράτων νυν το πρώτον εμφανίζεται έν ταΐς θεσ-
σαλικαΐς έπιγραφαΐς ' ψηφίσματα προςενίας των
Γοννέων ύπέρ Λαρισαίων 3λ. έν ταΤς άνω ϋπ' άρ.
112· 113" 114 έπιγραβαΐς·.

Είχ. 1 (επιγρ άριϋ. 243)- ψήφισμα προξενιάς των Γοννέων Λίαν σημαντίκόν έν τω ψη'ΰίσματί τούτω εϊναί

νπερ Δαϊλέοντος τον Έράτωνος Λαοισαίον 1 ~ ~ / \ ψ . ' β- > > '

^ " ί«{/ίο««οιι. _0 σχημχ του ω> οιον ακριοως απηντησαμεν επι

^_ , 0 'λ γραπτών στηλών της Δημητριάδος-ΙΊαγασών βλ.

0 „ , τΐ*'1 Τ' 310 1? τα έιχά Θεσσαλικά Μνημεία I έν σ. 279 και 387'

η 1 οννεων εοω- ' ., , „

,, / Α έπειοή ο αί στήλαι αύται έ/οαεν πάντα λογον να

κε προςενιαν Δα- 1 ' 1 '

ϊλέοντι Έράτωνος πιστεύωμεν οτι είναι άρχαιότεραι του έτους 1(19

5 Λαρισαίοι και ϊσοπο- πΧ< καΙ έ~Σ<^ κα' το πε?'ι οδ ° λόϊ°ί ψή?^μα

λιτείαν και Ισοτι- ^ν £<να'· νεώτερον του τέλους της Γ' ή τών άρχων

μίαν και έπιγαμί- της Β' πΧ εκατονταετηρίδας, ώς έμφαίνει και το

αν και ενκτησιν, κα- επι των αυτών ταγών εκοοΰεν, περι ου ειπομεν οΑί·

ϋάπερ και Γοννεϋ- γον άνω, συμπεοαίνομεν οτι το έν ταΐς ίστοοίαις

10 αιν, και έπινομίαν τοθ Ελληνικού αλφαβήτου περί του σχήματος ω

και άσυλίαν και αυ· λεγόμενον, ό'τι είναι λίαν μεταγενέστερον, δεν εχε-

τώι κα« έγγόνοις τα[ άληθείας- πολύ πιΟανώτερον φαίνεται οτι τό ω,

ώς και το Ε — Χ. κττ., προήλθον εκ μιμήσεως της
χειρογράφου γραφής, ήν ενίοτε έτήρουν οί '/αρά-
κται, και έν ή Οά ήσαν έν χρήσει, έν έκείνοις έτι
τοις '/ρόνοις, τοιαύτα σχήματα- το αύτο συμβαίνει
και περί του 6== Ε, ώς είπομεν έν τοις άνω αριθ.
227- 228.

και ε μ πολεμώ ι
και έν ειρήνη ι · τα-
15 γενόντων Έπιμέ-
νους τοί3 Άριστο-
κλέον, Κρατεΰου
τοΰ Φιλώτου, Κορΰτ-
τοί' τοϋ'Νικίου, Άρι-
20 στοκλέου τοΰ Εν-

βιότου, Παρμενίω- Άριϋ·. 244 (είκ. 2' καταλ. άριϋ. 174). Στήλη

νος τοΰ Μικΰθου. μαρμάρου λευκοφαίου, ένιαχοΰ ύπομέλανος, κάτω

(κενόν ΰψ. Ο'Τδ) μόνον άποκεκομμένη" άνω λήγει εις λίαν ή-ίως

προεξέχον άπλοΰν, όριζόντιον μέτωπον, ού άμφό-

ύδωρ και πίνωσι τά ζώα, ιδίως τά πρόβατα- έν- τεραι αί γωνίαι μεΟ' ίκανου μέρους της παρακει-
loading ...