Hē En Athēnais Archaiologikē Hetaireia   [Hrsg.]
Archaiologikē ephēmeris: periodikon tēs en Athēnais Archaiologikēs Hetaireias — 1918

Seite: 159
Zitierlink: i
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/aephem1918/0169
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen
facsimile
αε 1918 Επιγραφάί τών ίαμάτων εν Έπιδανρω: ύπδ Π. Καββαδία. 159

ανασκαφών του 1918 εξήχθη οτι το κτίσμα τούτο των τελευταίων γραμμάτων, έδύνατο νά σύγ/.ηται

είνε το εν είκ. 13, εν τη είσόδω του οποίου τη κανονικώς έκ 52 γραμμάτιυν, ώς δείκνυται εκ της

δεδηλωμένη δια του Α έ/ρησίμευεν ώς κατώφλιον. ασφαλούς συμπληρώσειυς του στίχου 4. Άλλ' άπο

Θα έκομίσθη δέ Ό λίθος έκ του Ά βάτου, ώς ειπο- του τέλους του στ. 5 τά γράμματα συμπυκνουν-

μεν μεγάλην δέ φθοράν και καταστροφήν υπέστη ται, έκαστος δέ στί/ος έδύνατο νά σύγκηται κα-

κατά την συντριβή.ν αύτοϋ' εις δύο τεμάχια και νονικώς εκ 53 γραμμάτων, ώς δεικνύουσιν αί συμ-

κυρίως κατά τον γρόνον, καθ ον ένρησίαευσεν ώς πληρώσεις τών στ. 10 και 11, ούτω δ', ώς φαίνε-

κατώψλιον. —Την εύρεσιν της στήλης ανήγγειλα ται, έξηκολούθουν έχοντες οί στί/ο: μέχρι του στ.

τότε δια τών Πρακτικών της Εταιρείας (έτος 117, ώς δείκνυται έκ της συμπληρώσεως του

1900 σ. 17), μετά πρό/ειρον δ' άνάγν(οσιν άνε- στίχου τούτου. Άλλ' άπο του στί/ου 118 έμφανί-

κοίνωσα τους όπωσουν καλώς διατηρηθέντας τε- ^εται και επικρατεί καθ ολοκληρίαν ή άραίιυσις,

λευταίους στίνους της επιγραφής εν τοις ΜέΙαη- έκαστος δέ στίχος δύναται νά πεοιλαυ.3άνη γράΐΑ-

$68 Ρβννοί (1903, σ. 41). Τώρα δέ μετά δευτέ- ματα 52 κατ' άνώτατον ό'ρον, ώς δείκνυται κυρίως

ραν εν ετει 1919 άνάγνωσιν, μακροχρόνιον και έκτης συμπληρώσεως τών στ. 125 μέχρι 136.

έπίπονον, δημοσιεύω δλην την επιγραφήν παρέχων Εύνόητον δέ οτι τούτων τών ανωμαλιών ένεκα

ούτως εις το κοινον δ,τι περιεσώΟη και ο,τι είνε μεταβάλλεται και ακανόνιστος γίνεται ή στοιχηδον

δυνατόν νά ανάγνωση τις ασφαλώς έπι του άπελ- διάταςΊς.

πιστικώς κατεστραμμένου τούτου λίθου. Παρα- Ίό αυτό σχήμα τών γραμμάτων, ή αύτη διάτα-

θέτω δέ και φωτογραφικήν άπεικόνισιν της στήλης ςις αυτών και αί αύται άνωμαλίαι ύπάρ/ουσι και

εν είκ. 11 και 11α. έν ταΐς δύο άλλαις στηλαις- προς τούτοις δέ αί

Ή στήλη εχει όλον ΰψος 1,70, πλάτος 0,75 αύται διαστάσεις τών λίθων (στήλη β-Κλεώ;» ύψ.

και πάχος 0,17, περιέχει δέ στοιχηδόν γεγραμμέ- 1,71 πλ. 0,76-74 παχ. 0,17. Στήλη «Άράτα»:

νην επιγραφήν, συγκειμένην έκ στίχων 137, οίτι- ύψ. 1,69 πλ. 0,74 πά/. 0,17. Στήλη ((Κόρα

νες δεν είνε άπαντες ισομήκεις, τό μεν ένεκα της άφωνος»: ύψ. 1,70 πλ. 0,75 πά/. 0,17), ό αύ-

κρατούσης τάσεως του μή άποχωρίζειν τά της αύ- τός περίπου αριθμός τών στίχων (Α' στήλη, στ.

της συλλαβής γράμματα, τό δέ ένεκα της πού μεν 126. Β' στήλη, στ. 134. Γ' στήλη στ. 136) και

πυκνώσεως, πού δέ άραιώσεους τών γραμμάτων. ό αύτός περίπου αριθμός γραμμάτων έν έκάστω

Γενικώς ειπείν, έκαστος στίχος άπετελεΤτο έκ γραμ- (περί τά 50 μέχρι 53 περίπου), και έπι

μάτων 53 ή 52 1, ύπάρχουσιν όμως και στίχο* πλέον, ό αύτός τρόπος αναγραφής τών ίαμάτων

συγκείμενοι έκ 54 γραμμάτων (έν τοιαύτη περι- και ό αύτός τρόπος θεραπείας τών ασθενών ύπό

πτώσει τό τελευταΐον γράμμα κατέχει ακριβώς του Ασκληπιού διά θαυμάτων, ού/ί δι άσκή-

το άκρον του περιθίορίου του λίθου) και άλλοι σεως θεραπευτικής τίνος τέχνης). Τάς ομοιότητας

συγκείμενοι έκ γραμμάτων 51 και 50 (έν τοι- δέ ταύτας έχων ύπ' οψει έπαναλαμβάνω ένταΰθα

αύτη περιπτώσει τά γράμματα, ιδίως τά εις το δ,τι δημοσιεύων την στηλην «'^ράτα », εγραφον

τέλος του στίχου, άραιουνται). Αποτέλεσμα δέ έν'^ρχ. Έφημερίδι 1885 σ. 1: « Έν ω ή Α'έπι-

τοιούτων ανωμαλιών εΐνε δτι μόνη ή έννοια ούνα- γραφή (ή στήλη «Κλεώ») άρ/εται διά του (9εος,

ται νά όδηγήση ημάς άσφαλώς προς καθορισμόν τνχα άγαΰά, αύτη (ή «Αράτα») άρχεται άμέσως

του αριθμού τών έλλειπόντων γραμμάτων. Εν διά της αναγραφής τών ίαμάτων, χωρίς νά κατα-

άρχη της επιγραφής έκαστος στίχος, άραιουμένων λείπηται κατά το άνω μέρος του λίθου ούδ' ελά-
χιστος χώρος κενός. Τούτο δέ δείκνυσιν ότι ή έπι-

1 Είς τόν καθορ'.σαόν τών γραααάτων του στί/ου οέν υ~ολο· γραφή αύτη άπετέλει ολον τι μετά της πρώτης^

γίζιο τό τυ/όν εις τό τέλος στίνου γοάμμα I, διότι τούτο, αν δπερέ- „ , „ , , „ «τ ·· > ι ,

ί , , , „ . , \ , , . ο εστίν οτι αι εν τω Ιεοω ανακειμεναι εκειναι στη-

βαινε το ανο^τατον οριον των αποτελούντων τον στι/ον γραμμάτων ι ί ι ι >

κατελάμβανε θέσιν έν τω χώρω του προη/ουμένου γράμματος (πρβ. λαΐ άπετέλουν, ούτως είπεΐν, τό «βίβλίον», εν ώ

λ. /. στ. 5, 18 31 χλ. Ενίοτε ο'μως αύτο τούτο συνέβαινε χαί ώς , ν καταγεγραμ„ένα τά ίάματα του Ασκληπιού,

ποός αλλο τι εν τώ τέλει του στί/ου υπερβάλλον γράμμα (πρβ. ' ' , Λ ,

στ_ 28)ι Καί πρώτη μεν σελΐς του «βιβλίου» είνε η οια του

λ.
loading ...