Agricola, Joseph  ; Dhamen, Ignatius  
Philosophus De Anima Sua Ex Ratione Cogitans — [Heidelberg], 1776 [VD18 14363313]

Seite: 91
DOI Seite: 10.11588/diglit.29365#0097
Zitierlink: i
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/agricola1776/0097
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen
0.5
1 cm
facsimile
'towp 9*

hac possibilitate quot curae, spes, me-
tus ? anxietates , desideria nascuntur?
quae animum veluti suriae quaedam ex-
agitant: quaerit temporaneis bonis ex-
plere sitim beatitatis; & quoties soiatii
loco acerbissimos conscientiae remorsus
provocat ? quoties ipsa felicitatis conse-
cutio majori calamitati viam pandit?
quoties cum ad summos honorum ac di-
gnitatum apices eludatus est? casui suo
ingemens fortunae perfidiam queritur
sentienSj quam vere poeta canat: tollun-
tur in aitum, ut lapsu graviore ruant.

Taiis homo essechis est; & talis effeftus
est a conditore. Ouodsi igitur vita ejus-
dem brevissimis temporum limitibus
circumscripta est; an fallor, st cogito:
homo creatus est? ut miser sit, & crea-
tor deiedatur videns miseriis obrutumy
quem ad sui imaginem condidit. Abfit
taiis a me cogitatio : Deus bonus est,
bonus in res omnes creatas, in hominem
maxime: ergo animus hominis post vi-
tae terrenae fata superstes est. Bonus
Deus annihilare animam non potest; sa-
piens & providus poterit?

20. Systematica hujus ilniverii con- Exsapien-
ftguratio, ordo & harmonia creatoris tia Dei.
sapientiam commendant plurimum;
quid vero inde, st nulla ejusdem sapien-
tiae in parte nobiliori ic moraii vesti-
gia appareant ? Est ea plerumque in vi-
ta hac mortali hominum conditio; ut 11-

lis;
loading ...