Algarotti, Francesco  
Opere Del Conte Algarotti (Band 7) — Venezia, 1792 [Cicognara Nr. 3-7]

Seite: 156
DOI Seite: 10.11588/diglit.28026#0164
Zitierlink: i
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/algarotti1792bd7/0164
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen
facsimile
156 Pensieri

più artifìziosa e domiesca scrittnra che leg'-
gere mai si possa; la quale mostrando sem-
jire di non volere, persuade Paride a ra-
pirla :

Oscula luctanti tantummodo vauca protervus
AbstuLit: ultenus nil habet ille mei.
Quae tua nequitia est, non his contenta fuis-
set.

JDi melius! similis rion fuit ille tui . . .
Illa bene erravit, 'vitiumque auctore redemit;

Felix in culpd quo fore dicar ego ?...
JDisce meo exemplo formosis posse carere ...
De facie metuit, xitce confidit, et illum
Securum probitas, forma timere facit. . .
Quam male persuades, utinain bene cogere
possis !

]\"el libro degli amori dice graziosamente :

Ingenium quondam fuerat pretiosius auro;

At ìiunc barbaries grandis habere nihil.
Cum pulchrae nostri dominae placuere libelli,
Quo licuit libris, non licet ire mihi.

Cum bene laudarit, laudato janua clausa
est :

Turpiter huc illuc ingeniosus eo.
loading ...