Instytut Historii Sztuki <Posen> [Hrsg.]
Artium Quaestiones — 22.2011

Seite: 9
DOI Artikel: DOI Seite: Zitierlink: 
http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones2011/0011
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen Nutzung / Bestellung
0.5
1 cm
facsimile
KS. PROF. SZCZĘSNY DETTLOFF (1878-1961)

9

czesną, m.in. Oskarem Kokoschką. Z Dvorakiem i z Wickhoffem związa-
ny był Julius von Schlosser, wybitny znawca sztuki renesansowej, który
w ostrym sporze między Strzygowskim a Dvorakiem stanął po stronie
tego ostatniego. Schlosser uzyskał habilitację w 1892, był starszy od
Bettloffa o 13 lat. W 1923 roku Schlosser otrzymał profesurę ordynaryj-
ną, w rok po nieoczekiwanej śmierci Dvoraka.
W ten wielki ferment wiedeński trafił właśnie poznański ksiądz.
Studiował zarówno u Dvoraka, jak i Strzygowskiego, a także u Schlos-
sera i archeologa klasycznego, Emila Reischa. Poza tym uczęszczał na
zajęcia z muzykologii u prof. Guido Adlera i filozofii u prof. Adolpha
Stóhrah
Jego doktorat z 1914 roku (promocja odbyła się w lutym) poświęcony
problemom projektu grobu św. Sebalda z norymberskiego kościoła pod
wezwaniem tego świętego, napisany pod kierunkiem Dvoraka, a które-
go recenzentem był Strzygowski, ujawnia zarówno wpływy mistrza, jak
i niezależność badawczą, istotną w pracy Dettloffa przez następne lata.
Wychodząc od pergaminowego projektu, który poddaje wnikliwej
analizie stylistycznej, technicznej, zwracając uwagę na sposób rysowa-
nia, cechy indywidualne, a więc analizując dostosowania poszczególnych
rozwiązań ikonograficznych, ks. Dettloff roztacza, wręcz wyczarowuje sy-
tuację w rzeźbie norymberskiej około 1490 roku. Po to, żeby rozstrzygnąć
sprawy atrybucyjne owego przypisywanego w literaturze Witowi Stoszo-
wi projektu na pergaminie. Rysunek znajdował się i znajduje obecnie
w Wiedeńskiej Akademii Sztuk Plastycznych, a więc analiza przeprowa-
dzana była na obiekcie i uwzględniała każdy szczegół.
Istotne, z naszego punktu widzenia, jest to, że ustalenia, a tym sa-
mym droga postępowania wyłożona w dysertacji przez Dettloffa nie zo-
stała zakwestionowana. Odrzucenie atrybucji Stoszowi i przypisanie
dzieła Peterowi Vischerowi utrzymało się do dziś.
Dysertacja została wydana w następnym roku, po niemiecku, w wy-
dawnictwie Sw. Wojciecha i zadedykowana księdzu łukowskiemu.
Metody pracy, zdobyte w najlepszej ówcześnie uczelni, były umiejęt-
nie przenoszone przez Dettloffa na grunt poznański. W jego publikacjach
zadziwia nie tylko niespożyta energia młodego badacza i księdza, ale jed-
nocześnie różnorodność tematów. Ze swym dyplomem jest też w Pozna-
niu doceniany, działa w komisji Towarzystwa Przyjaciół Nauk, zostaje
profesorem nadzwyczajnym sztuki kościelnej w Seminarium Duchow-
nym w Poznaniu, od 1914 do 1919 jest zarządcą Muzeum im. Mielżyń-
skich, polskiego muzeum zorganizowanego przy TPN. W tym czasie,
^ AUAM, 126, 41, 10, f. 3r; AUAM, 15/611/7 (dawniej 15/165/3), nlb. (kwestiona-
riusz).
loading ...