Instytut Historii Sztuki <Posen> [Editor]
Artium Quaestiones — 7.1995

Page: 109
DOI issue: DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones1995/0111
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
WARSZTAT BAROKOWEGO RZEŹBIARZA

109


Rye. 3. N. Grund. Pracownia rzeźbiarska Ignacego Platzera
w Pradze. 1767. Praha. Narodna Galerie (wg Entwurf und
Ausführung)
nanie kopii rysunkowej sztychu8. Oczywiście wymagana była także zna-
jomość obróbki materiału oraz umiejętność posługiwania się narzędzia-
mi. Faza uczniowskiej nauki zawodu trwała około 6 lat9.
Po sprawdzeniu przez mistrzów cechu umiejętności zawodowych, uzy-
skiwał uczeń status czeladnika i zobowiązany był do odbycia co najmniej
dwuletniej wędrówki czeladniczej w celu doskonalenia nabytych umiejęt-
ności w innych warsztatach. Zabierał on na drogę zazwyczaj swoje rysun-

8 Boros, jw. S.75. Por. także prace czeladnicze toruńskiego cechu rzeźbiarzy: Z.
Waźbiński, Modele akademickie w procesie dydaktycznym cechu malarzy i rzeźbiarzy to-
ruńskich w XVIII i na początku XIX w., (w:) Sztuka Torunia i Ziemi Chełmińskiej 1233-
1815. Materiały z sesji naukowej organizowanej dla uczczenia jubileuszu 750-lecia Torunia
w dniach 18-20 IV 1983, Warszawa-Poznań-Toruń 1986, s. 181-204.
9 Waźbiński, op. cit., s.197-199 podaje, że statuty toruńskie wymagały 5-letniej na-
uki zawodu, 2 lat wędrówki czeladniczej i rocznego ‘muthjahru’. W północnoniemieckich
cechach nauka zawodu trwała 6-6 i pół roku, wędrówka czeladnicza - 3 lata. Por. H. Be-
hl ing, Die Wanderungen deutscher Bildschnitzer ins Baltikum und nach Schweden, (w:)
Austausch und Verbindungen in der Kunstgeschichte des Ostseeraumes, „Homburger
Gespräche”, 9, 22-25 XI 1987, Kiel 1988, s. 107-108.
loading ...