Instytut Historii Sztuki <Posen> [Editor]
Artium Quaestiones — 11.2000

Page: 211
DOI issue: DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones2000a/0213
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
PICASSO W POLSCE ZARAZ PO WOJNIE

211

Nie tylko kolor zbliża obrazy Wróblewskiego do płócien okresu błękit-
nego Picassa. Porównajmy obraz La Vie z 1903 r. (il. 19) z obrazem Roz-
strzelania VIII (il. 20). Obraz Picassa przedstawia w pierwszym planie
stojącą grupę osób: nagą parę, kobieta przytula się do ramienia mężczy-
zny, i kobietę otuloną długim płaszczem, która trzyma na rękach nie-
mowlę. Postaci stoją w dziwnie zastygłych pozach, w przestrzeni płytkiej,
która zamyka się zaraz za ich plecami ścianą. Jakby w formie plakatu al-
bo graffiti, w ścianę wkomponowane są sylwetki trzech innych postaci -
siedzącej i obejmującej się nagiej pary oraz skulonego mężczyzny. Postaci
te są mniejsze od pierwszoplanowych, namalowane w innej skali. W ma-
larstwie posługującym się perspektywą, zabieg taki służyłby wyrażeniu
dystansu pomiędzy planami i głębi przestrzennej, ale u Picassa powstaje
dysonans, który wywołuje bariera zdecydowanie spłycająca przestrzeń.


20. Andrzej Wróblewski, Rozstrzelania VIII, 1948, olej, płótno, Muzeum Narodowe
w Warszawie

Przyjrzyjmy się teraz Rozstrzelaniom VIII. Tu również widzimy po-
dział na dwa plany. Pierwszy plan stanowi grupa czterech mężczyzn sto-
jących przed ścianą. Co do tego, iż jest to ściana, nie ma wątpliwości. Zo-
stała wyodrębniona inną barwą, poza tym cienie mężczyzn załamują się
sugerując zamknięcie przestrzeni. Ale i tutaj, podobnie jak u Picassa, od-
loading ...