Instytut Historii Sztuki <Posen> [Editor]
Artium Quaestiones — 14.2003

Page: 10
DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones2003/0013
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
10

kontakty naukowe. Ale przede wszystkim ten pierwszy pobyt w Wiedniu
to zetknięcie się z innym światem. Kiedy w 1988 roku siedzieliśmy w
ogródku kawiarni przy Hoftheater, opowiadał mi o czasie, kiedy Wiedeń
był półsocjalistyczny, a przy Am Graben były czerwone latarnie. Przyglą-
dał się temu miastu potem wiele razy i obserwował zachodzące w nim
przemiany. Zaoszczędzone z pierwszego stypendium pieniądze przezna-
czył na wyjazd do Italii. Wynajął samochód, czasami spał pod gołym nie-
bem i żywił się u Franciszkanów. Tak poznawał z autopsji sztukę nowo-
żytną, bez czego trudno być rasowym nowożytnikiem.
Po powrocie z Wiednia kończył prace nad tekstami przygotowywany-
mi do druku, a był to czas, kiedy droga od maszynopisu do prasy drukar-
skiej wydłużała się z roku na rok w postępie geometrycznym. Przysłowio-
wy brak mocy przerobowych i papieru powodował poważne utrudnienia.
Dość powiedzieć, że książka, która powstała na bazie doktoratu Konstan-
tego Kalinowskiego ukazała się po ponad dziesięciu latach od obrony -
w 1974 roku.
W tym czasie, po 1966 roku, młody badacz pracował nad nową książ-
ką, która była planowana jako podstawa rozpoczęcia procedury habilita-
cyjnej. Dotyczyła ona problemów ideowo-dynastycznych barokowej sztuki
Śląska. Prace były na tyle zaawansowane, a potrzeby kadrowe Katedry
na tyle dokuczliwe, że w grudniu 1968 roku prof. Kępiński wystąpił do
Rady Wydziału Filozoficzno-Historycznego o przyznanie Konstantemu
Kalinowskiemu stanowiska docenta etatowego. Po pozytywnych recen-
zjach prof. prof. Zlata i Chmarzyńskiego Rada zaakceptowała wniosek
i przekazała sprawę do decyzji rektora, który nie nadał jej dalszego bie-
gu. Sprawa docentury Kalinowskiego została ponowiona i załatwiona po-
zytywnie dopiero po trzech latach, zbiegła się ona w czasie z finalizowa-
niem procedur habilitacyjnych. W grudniu 1970 roku maszynopis książki
Gloryfikacja panującego i dynastii w sztuce Śląska XVII i XVIII wieku zo-
stała przyjęta do druku, na rynku księgarskim ukazała się w 1973 roku1.
Kolokwium habilitacyjne odbyło się w maju 1971 roku. Recenzentami
dorobku byli prof. Chmarzyński, prof. Kępiński i prof. Starzyński. W oce-
nie recenzentów na uwagę zasługiwała wszechstronność zainteresowań
habilitanta. Na szczególną uwagę w tym kontekście zasługiwało to, iż
książka odchodziła od klasycznych podziałów gatunkowych i syntetycz-
nych, na rzecz nowej perspektywy i porządkowania artefaktów od strony
1 Wówczas obowiązywała zasada, że fakt przyjęcia publikacji do druku, potwierdzony
odpowiednim zaświadczeniem, umożliwiał rozpoczęcie procedur habilitacyjnych do kolo-
kwium włącznie. Urzędowe zatwierdzenie habilitacji dokonywało się jednak po ukazaniu
się (opublikowaniu) książki, co mogło trwać czasami kilka lat, mimo że druk rozpraw habi-
litacyjnych uznawano za priorytetowy.
loading ...