Instytut Historii Sztuki <Posen> [Editor]
Artium Quaestiones — 16.2005

Page: 177
DOI issue: DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones2005/0179
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
ARCHITEKTURA PAMIĘCI DANIELA LIBESKINDA

177


10. Muzeum Żydowskie, Berlin. Nowe Skrzydło. Wnętrze. Opróżniona
Próżnia w Wieży Holocaustu. © Judisches Museum Berlin, fot.: Jens Ziehe

Istnieją zatem przerwy, odstępy czy luki, które są śladami, ale nie
śladami w rozumieniu Derridy. Luki, przerwy czy odstępy są znamiona-
mi tego, wcześniej w tym samym akapicie Libeskind określa je jako
„sedno nieobecności, nieobecności, która jest nadzwyczajna”, czyli jako
„pustą przestrzeń, pustą historię”. Libeskind stale rozumie tę pustkę
dwojako - z jednej strony jako pustkę po tych, co zniknęli, a z drugiej
jako pustkę po tych, którzy się nie narodzili. Emblematem takiej kon-
kretnej, fizycznej materialnej pustki jest „opróżniona próżnia” tworząca
Wieżę Holocaustu. Libeskind rozumie tę pustkę, której „trwałą pozosta-
loading ...