Instytut Historii Sztuki <Posen> [Editor]
Artium Quaestiones — 16.2005

Page: 276
DOI issue: DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones2005/0278
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
276

ROSALIND E. KRAUSS


Max Ernst, Kapelusz czyni mężczyznę, 1920
„Gotowe obrazy obiektów”, dodając w nawiasie: „(jak w ilustracjach katalogowych)”...

Jednak niektóre z tych obrazów daleko wychodziły poza pojęcie mecha-
nicznej istoty Picabii, o której dadaizm lubił myśleć jako o robotycznym
rezultacie nowoczesnej technokultury. W rzeczy samej, kilka obrazów
przemalowanych Ernsta wydaje się tworzyć paradygmat dla idei mecha-
nicznego widzenia - pojęcie bezprecedensowe w 1920 roku; dla idei au-
tomatycznego motoru operującego wewnątrz samego pola wizualnego. Ta
idea, która zacznie funkcjonować w centrum surrealistycznej krytyki
modernizmu, kwestionuje właściwy modelowi optycznemu schemat wi-
zualnej samooczywistości i refleksyjno-zwrotnej natychmiastowości, pod-
stawiając zamiast niego model oparty na warunkach readymade, konsty-
tuujących całkowicie odmienny od modernistycznego rodzaj sceny.
Model, konstruowany przez Ernsta, rzeczywiście jest strukturyzowany
jak scena - zawiera ramę proscenium w podobny sposób, jak kognitywny
obraz Klein Group modernistów. Właśnie w tym miejscu kończy się jed-
nak analogia z modernistycznym modelem wizualnym. Ten nowy para-
loading ...