Instytut Historii Sztuki <Posen> [Hrsg.]
Artium Quaestiones — 18.2007

Seite: 161
DOI Heft: DOI Artikel: DOI Seite: Zitierlink: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones2007/0163
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen Nutzung / Bestellung
0.5
1 cm
facsimile
WIDZĄCE OBRAZ. MOTYW POSTACI W TWÓRCZOŚCI EDWARDA HOPPERA

161

najczęściej jest to perspektywa wnętrza pokoju, w którym przebywa
ukazana postać3?. Tutaj doświadczenie widza wydaje się bardziej skom-
plikowane: jak się przekonamy, to nie ciało jest głównym obiektem
przedstawienia, lecz to, do czego nas odsyła.


3. Jeo!enas^a rano (Eieoen A.At.), 1926, Hirshorn Museum and Sculpture Garden, Smithsonian
Institution, Washington, D.C. (repr. za: Gaił Levin, Edioa7*d Hopper. TAe Art a?7d tAe Artist,
New York, 1980, tabl. 393)

Postaci, o których mowa, to najczęściej zwrócone do widza profilem,
roznegliżowane lub nagie kobiety: np. Jedenasta rano (1926) (il. 3), SJni-
ce ni mieście (1954) lub Kobieta m siońcn (1961). Kiedy indziej, np. w bfo-

Tak pisze Mieke Bal o ooyenryzmie: „uoyenryzm jest charakteryzowany przez
współczesny feminizm jako brak komunikacji; ta pozycja jest atrakcyjna ze względu na jej
bezpieczeństwo: jest to obserwowanie bez bycia obserwowanym. Przedmiot reprezentuje
zewnętrznego widza m a&senha, a pozycja ta jest naznaczona płciowo [jest związana
stricte ze spojrzeniem mężczyzny - F.L.]", (w:) M. Bal, Reading RemArandt.' Beyond tAe
Word-fmage Opposition, Cambridge 1991, s. 122-123; o uoyemyzmie widza można mówić
w przypadku pracy Hoppera, np. NocnycA oAnacA (1928), gdzie widzimy oświetlone wnę-
trze mieszkania i fragment pochylonej postaci wewnątrz.
loading ...