DOI Page / Citation link:
https://doi.org/10.11588/diglit.15385#0011
Die Hstsliercn 1'roII, 1'null, 1'i'iII unc!
I'nell,
Die gekn rum klsgiltfst.
sclit ernstem Lctiritt, lüukt keinec
lcknell,
lilsn kommt 6ocl> nie ru spst.
Von l'roll, 1'i'iII, 1'ceII clenlct stumm
clec 1'cull:
„IVelcli 6Iü6c füi- unsce Ltsclt
— Die clcei sincl ieclec eine
llu» —
Dsll lie clock mics» nocli list!"
Incles von 1'i-oll, 1'cull, l'cell clec
Icill
Licli übeclegt gemscii:
„Von eucli vveill lceinei-, wss ec
will,
lluc icii vectteli mein Lsck!"
O l'cull, 1'reII, 1>iII, wie i5t eucli vvokl,
— Linniert clei- gute 1'roll, —
Denn euec Kops ilt leei- uncl tiokl,
klui- icl> din weislieitsvoll!
Die Hststiei'i'n ?cill, IVull, 1'cell uncl l'i-oll
8ie gelin mit siokem lvlut.
Dncl wei- sie siekt, clenkt culievoll:
lls — clie cegiecen gut!
.Warnong vor dere Legbix!"
„Muscht ehm doch begegent sei, dem Mimile!"
„Dem Mimile? Noi, i ben ehm et begegent."
„Des isch kurios. Ond denk no, Adols, was mir
bassiert isch: mei Brill hab i verlore."
„Die verlierscht älle baar Däg, Mudderle, — dees isch
nex nci's. Sie werd en deim Sack sei, oder em Näh-
dischle dren."
„Nei, nei, i weiß jeht scho, wo se isch: 's Mimile hot
mer's g'sagt."
„'s Mimile?"
„Io, laß der's verzähle."
D' Frau Bräzebder isch als e biffele omschtändlächt
mit'm Verzähle. Da ka'scht aber nex macha. 2lus'm Konzept
brenga laßt sich die ette. So hot sich mei Adolf mit eme
Seifzer nag'setzt ond sich mit Geduld g'wappent.
„Wie i heit Morge den Blätz do uf mei alt's Kleid
nasetze will, fehlt mir mei Brill. Iberall häb i rom ond
nom g'sucht, aber älles omesonscht. Ietzt, so vor eme halbe
Schtindle —wer kommt? s' Mimile. S' isch e liebs Mädele,
Guschdav, des Mimile, en arg liebs. Mach doch Aschdalt
ond halt endlich amol om es aa."
7
I'nell,
Die gekn rum klsgiltfst.
sclit ernstem Lctiritt, lüukt keinec
lcknell,
lilsn kommt 6ocl> nie ru spst.
Von l'roll, 1'i'iII, 1'ceII clenlct stumm
clec 1'cull:
„IVelcli 6Iü6c füi- unsce Ltsclt
— Die clcei sincl ieclec eine
llu» —
Dsll lie clock mics» nocli list!"
Incles von 1'i-oll, 1'cull, l'cell clec
Icill
Licli übeclegt gemscii:
„Von eucli vveill lceinei-, wss ec
will,
lluc icii vectteli mein Lsck!"
O l'cull, 1'reII, 1>iII, wie i5t eucli vvokl,
— Linniert clei- gute 1'roll, —
Denn euec Kops ilt leei- uncl tiokl,
klui- icl> din weislieitsvoll!
Die Hststiei'i'n ?cill, IVull, 1'cell uncl l'i-oll
8ie gelin mit siokem lvlut.
Dncl wei- sie siekt, clenkt culievoll:
lls — clie cegiecen gut!
.Warnong vor dere Legbix!"
„Muscht ehm doch begegent sei, dem Mimile!"
„Dem Mimile? Noi, i ben ehm et begegent."
„Des isch kurios. Ond denk no, Adols, was mir
bassiert isch: mei Brill hab i verlore."
„Die verlierscht älle baar Däg, Mudderle, — dees isch
nex nci's. Sie werd en deim Sack sei, oder em Näh-
dischle dren."
„Nei, nei, i weiß jeht scho, wo se isch: 's Mimile hot
mer's g'sagt."
„'s Mimile?"
„Io, laß der's verzähle."
D' Frau Bräzebder isch als e biffele omschtändlächt
mit'm Verzähle. Da ka'scht aber nex macha. 2lus'm Konzept
brenga laßt sich die ette. So hot sich mei Adolf mit eme
Seifzer nag'setzt ond sich mit Geduld g'wappent.
„Wie i heit Morge den Blätz do uf mei alt's Kleid
nasetze will, fehlt mir mei Brill. Iberall häb i rom ond
nom g'sucht, aber älles omesonscht. Ietzt, so vor eme halbe
Schtindle —wer kommt? s' Mimile. S' isch e liebs Mädele,
Guschdav, des Mimile, en arg liebs. Mach doch Aschdalt
ond halt endlich amol om es aa."
7