Universitätsbibliothek HeidelbergUniversitätsbibliothek Heidelberg
Metadaten

Ameisenowa, Zofia; Uniwersytet Jagielloński w Krakowie [Editor]
Prace z Historii Sztuki: Cztery polskie rękopisy iluminowane z lat 1524 - 1528 w zbiorach obcych — 4.1967

DOI article:
Ameisenowa, Zofia: Cztery polskie rękopisy iluminowane z lat 1524 - 1528 w zbiorach obcych
DOI Page / Citation link: 
https://doi.org/10.11588/diglit.26698#0014
Overview
loading ...
Facsimile
0.5
1 cm
facsimile
Scroll
OCR fulltext
Piotra Tomickiego, dla którego jeszcze w r. 1516 wymalował, zaginiony
obecnie, pontyfikat h
Pierwszą lakoniczną wiadomość o istnieniu modlitewnika Zygmunta
Starego, w czasie kiedy ten rękopis był jeszcze własnością księcia Sussex,
podał "Westwood L Następna notatka, już obszerniejsza, ukazała się w lipcu
1845 roku s. Autor tego artykułu znał już także modlitewnik Bony i wiedział,
że oba te rękopisy wyszły z jednego warsztatu iluminatorskiego. Ale już
kolejna chronologicznie wypowiedź autora oficjalnej publikacji Muzeum
Brytyjskiego zaczyna oplatać modlitewnik Zygmunta legendą. Dowiadujemy
się mianowicie, że dekorację tego rękopisu wykonał: «an artist, whose initials
are C. S. (Scipione Cavaletti?)» To samo głupstwo powtórzy jeszcze po
kilkudziesięciu latach Bradley w słowniku, z którego się jeszcze dziś ko-
rzysta s. Znakomity niemiecki historyk sztuki, Gustav Friedrich Waagen,
wymienia pomiędzy skarbami oksfordzkięj Bodleiany także modlitewnik
Bony, bardzo się nim zachwyca, ale uważa jego bogatą dekorację za dzieło
szkoły niemieckiej, a mianowicie monogramisty S. C., wykształconego w no-
rymberskim warsztacie Glockendonów, co jak wiadomo, nie jest zgodne
z prawdą s.
Wnet przeniknęły wieści o obu modlitewnikach królewskich do Polski.
Pierwszy zamieścił o nich notatkę J. T. Lubomirski A Z artykułu Lu-
bomirskiego czerpał informacje Edward Rastawiecki, ałe uzupełnił je pełną
zdrowego rozsądku wypowiedzią, że dekorację obu rękopisów mógł wykonać
tylko artysta polski, krakowianin, czego niezbitym dowodem są dwa portrety
króla Zygmunta. Istotnie, argument ten jest bardzo przekonywający i nie
do odparcia, zwłaszcza że nie brak także w modlitewniku królewskim charak-
terystycznych, doskonale zaobserwowanych typów szlacheckich A Tak więc
Rastawieckiemu przypada w udziale zasługa, że jako pierwszy wprowadził
do historii polskiej monogramistę S. C., anektowanego to dla Włoch, to znów
dla Niemiec.
* L. II aj du kie wic z, TKggożbior t' zainteresowania bib&^Ksbie Piotra Tomickiego na tle _jego dzia-
łalności ktdtHrainęj, Wrocław—Warszawa—Kraków 1961, s. 99—106.
s J. O. Westwood, .Ptdarogra/łAń! sacra pictoria, London [1843—1845], s. 36, «TAe Prayer-book
o/ King &gismnnd or tbe .Stuart Afissai».
s F. Madden, 7*be Prayer-book o/*-SlgMmnnd/o/*Polani (The Gentlemani Magazine, N. S., XXIV,
s. 25—28).
? Catałogne o/*ddditions to tbe Afanarcrlptr in tbe Pritisb Atusenm in tbe^ears P747—IF45, London 1850,
s. 122, nr 15 281.
s J. W. Bradley, Tbe Dictionary <yAf:n:atMrMtr, Ttiaminators, CalHgrapArr^ and Copists, I, London
1887, s. 207.
^ G. F. Waagen, 7rratMras opdrt in CreatPritain, Being an Account o/tbe Cbię/*CoM%żMnr o/*Paintings,
77raał:*ngr, ó*CHibtnres, Tiinminated Afannscribts etc., III, London 1854, s. 102—103.
7° J. T. Lubomirski, Książka da nabożeństwa ^^gmnnta Starego i inna brodowej Pony (Biblioteka
Warszawska, Warszawa 1856, s. 623—629).
77 E. Rastawiecki, żtlownib ntaiarzow polskich, III, Warszawa 1857, s. 521—524.

6
 
Annotationen