'ΑνασκαφαΙ παρά τώ χωρίω Μάλια
109
λείψανα Μινωικού συνοικισμού, κα! δπου προ δύο ετών άνεσκά-
ψαμεν τάφους Πρωτομινωικούς και Ύστερομινωϊκούς. ("Ιδε «Άρ-
χαιολογικόν Δελτίον»).Έν και ήμισυ μίλλιον άνατολικώτερον κεί-
ται τό χωρίον «Γούβες». Και παρά τό χωρίον τοΰτο έπέόειςεν
ήμΐν χωρικός Μινωικούς πίθους τεθαμμένους ακόμη εντός της
γης εις τεμάχια. Επίσης εις την παραλίαν ενταύθα φαίνονται
λείψανα των αυτών χρόνων συνοικισμού ή επινείου. Λιαβάντες
κατόπιν τον ποταμόν «Άποσελέμην» φθάνομεν εις την «Χερσό-
νησον», τό γνωστόν έπίνειον της «Αύττου» κατά τούς ιστορι-
κούς χρόνους, ίσως δέ και παλαιότερο ν. Τέλος μετά πορείαν δύο
ωρών από της Χερσονήσου, διά τραχείας οδού, παρά την βρα-
χώδη άκτήν φθάνομεν εις τό χωρίον «Μάλια».
Ενταύθα εκτείνεται πάλιν πεδιάς περιοριζόμενη προς βορ-
ράν μεν υπό τής θαλάσσης, προς νότον δέ από τάς υπώρειας των
ορέων της Αίκτης ή Αασηθίου, πρό: δυ^μά: από τό ανατολικό ν
άκρωτήριον τής Χερσονήσου καΐ τον δρμον της «Σταλίδα: "
προς ανατολάς δέ από χείμαρρον δ στις είναι τό όριο ν των νο-
μών Ηρακλείου καΐ Αασηθίου.
Εις πολλά σημεία της παραλίου ταύτης πεδιάδος εδρίσκον-
ται Μινωικά λείψανα.
Μάλιστα δέ πέραν τοΰ προς ανατολάς ορίου τού νομού Ηρα-
κλείου εις θέσιν καλουμένην «'Άζυμο» οι χωρικοί εύρίσκουσι
κατά καιρού: ψήγματα ή φυλλάρια χρυσού λεπτότατα, προς τού-
τοις δέ και γαλόπετρες. Έκ των είς το Κρητικάν Μουσεΐον φυ-
λαττομένων γαλοπετρών πολλαΐ ευρέθησαν ενταύθα και δέν υπάρ-
χει άλλο: τόπος έν Κρήτη, δπου νά ευρέθησαν τόσαι γαλόπε-
τραι καΐ ιδία Μεσομινωϊκών χρόνων.
Ό 8ρΓ9ί(; είς τό βιβλίον του «Τΐ'&νθίδ ο.ηά Κβδθ3Γθ1ΐθ8
ϊιι ΟγθΙθ» 1865 έν σελ. 112 τοΰ πρώτου τόμου διηγείται-
' "Εν περίπου μίλλιον βορειοανατολικούς τοΰ χωρίου είς άπό-
« στασιν δλίγων έκατοστύων ύαρδών από της ακτής φαίνονται
«ερείπια αρχαίας πόλεως. Ό τόπος καλείται « Αιβάδι Έλλη-
« νικό». Ή θέσις κείται επί τραχείας βάσεως προς άνατολάς χει-
« μάρρου, παρά τό στόμιον τοΰ οποίου υπάρχει κοιλότης. ένθα
« δύνανται νά εύρίσκουσι καταφύγιον παραπλέοντα πλοιάρια. Πρό
109
λείψανα Μινωικού συνοικισμού, κα! δπου προ δύο ετών άνεσκά-
ψαμεν τάφους Πρωτομινωικούς και Ύστερομινωϊκούς. ("Ιδε «Άρ-
χαιολογικόν Δελτίον»).Έν και ήμισυ μίλλιον άνατολικώτερον κεί-
ται τό χωρίον «Γούβες». Και παρά τό χωρίον τοΰτο έπέόειςεν
ήμΐν χωρικός Μινωικούς πίθους τεθαμμένους ακόμη εντός της
γης εις τεμάχια. Επίσης εις την παραλίαν ενταύθα φαίνονται
λείψανα των αυτών χρόνων συνοικισμού ή επινείου. Λιαβάντες
κατόπιν τον ποταμόν «Άποσελέμην» φθάνομεν εις την «Χερσό-
νησον», τό γνωστόν έπίνειον της «Αύττου» κατά τούς ιστορι-
κούς χρόνους, ίσως δέ και παλαιότερο ν. Τέλος μετά πορείαν δύο
ωρών από της Χερσονήσου, διά τραχείας οδού, παρά την βρα-
χώδη άκτήν φθάνομεν εις τό χωρίον «Μάλια».
Ενταύθα εκτείνεται πάλιν πεδιάς περιοριζόμενη προς βορ-
ράν μεν υπό τής θαλάσσης, προς νότον δέ από τάς υπώρειας των
ορέων της Αίκτης ή Αασηθίου, πρό: δυ^μά: από τό ανατολικό ν
άκρωτήριον τής Χερσονήσου καΐ τον δρμον της «Σταλίδα: "
προς ανατολάς δέ από χείμαρρον δ στις είναι τό όριο ν των νο-
μών Ηρακλείου καΐ Αασηθίου.
Εις πολλά σημεία της παραλίου ταύτης πεδιάδος εδρίσκον-
ται Μινωικά λείψανα.
Μάλιστα δέ πέραν τοΰ προς ανατολάς ορίου τού νομού Ηρα-
κλείου εις θέσιν καλουμένην «'Άζυμο» οι χωρικοί εύρίσκουσι
κατά καιρού: ψήγματα ή φυλλάρια χρυσού λεπτότατα, προς τού-
τοις δέ και γαλόπετρες. Έκ των είς το Κρητικάν Μουσεΐον φυ-
λαττομένων γαλοπετρών πολλαΐ ευρέθησαν ενταύθα και δέν υπάρ-
χει άλλο: τόπος έν Κρήτη, δπου νά ευρέθησαν τόσαι γαλόπε-
τραι καΐ ιδία Μεσομινωϊκών χρόνων.
Ό 8ρΓ9ί(; είς τό βιβλίον του «Τΐ'&νθίδ ο.ηά Κβδθ3Γθ1ΐθ8
ϊιι ΟγθΙθ» 1865 έν σελ. 112 τοΰ πρώτου τόμου διηγείται-
' "Εν περίπου μίλλιον βορειοανατολικούς τοΰ χωρίου είς άπό-
« στασιν δλίγων έκατοστύων ύαρδών από της ακτής φαίνονται
«ερείπια αρχαίας πόλεως. Ό τόπος καλείται « Αιβάδι Έλλη-
« νικό». Ή θέσις κείται επί τραχείας βάσεως προς άνατολάς χει-
« μάρρου, παρά τό στόμιον τοΰ οποίου υπάρχει κοιλότης. ένθα
« δύνανται νά εύρίσκουσι καταφύγιον παραπλέοντα πλοιάρια. Πρό