Rocznik Historii Sztuki — 28.2003

Seite: 175
DOI Artikel: DOI Seite: Zitierlink: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/rhs2003/0176
Lizenz: Creative Commons - Namensnennung - Weitergabe unter gleichen Bedingungen Nutzung / Bestellung
0.5
1 cm
facsimile
3. Arcybiskup Wacław Sierakowski na polichromii w prezbiterium katedry lwowskiej, malował Stanisław Stroiński, 1775.

Fot. J. Steciński, 1998

ZAKONY

Ważną rolę w strukturze Kościoła katolickiego na terenie archidiecezji lwowskiej odgrywały zakony.
Były one dosyć liczne - 58 konwentów męskich i 14 żeńskich. Z tej liczby co najmniej 25 % to nowo
ufundowane w XVIII w. Największe nagromadzenie zakonów było oczywiście we Lwowie. Najliczniejsze
były konwenty dominikanów i franciszkanów, zadomowionych w archidiecezji od XIII w. Dominikanie
mieli aż 17 konwentów. Wśród nowych realizacji dominikańskich czołowe miejsca zajmują: bezsprzecznie
najwspanialszy kościół Bożego Ciała we Lwowie (1745-1765), a także kościół w Tarnopolu (1749-1779)
przy nowym konwencie utworzonym w 1749 r. Obydwie świątynie są centralne owalne. Inne rozwiązanie
ma zespół klasztorny dominikanów w Bohorodczanach (ukończony ok. 1762). Spośród dwu kościołów
dominikanów obserwantów, ufundowanych w poprzednim stuleciu - w Przemyślanach (1665) i we Lwowie
(1678) - ten drugi Świętej Urszuli otrzymał w 2. tercji XVIII w. interesującą formę architektoniczną.

Wśród sześciu konwentów franciszkańskich nowy został ufundowany w Kosowie (1740). Z realizacji
franciszkańskich godny jest uwagi lwowski kościół Świętego Antoniego (1718-1739, 1765)25. Zakony żebracze
o średniowiecznej proweniencji też miały liczne konwenty. Bernardyni - cztery, spośród których aż trzy
nowo fundowane: w Brzeżanach (1716), Fradze (1700) i Gwoźdźcu (1715). Architektura zespołu klasztornego

Pencakowski 1993, s. 39^0; Lviv 1999, s. 350-351.
loading ...