Rocznik Muzeum Narodowego w Warszawie — 4.1959

Page: 178
DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/roczmuzwarsz1959/0191
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
Sądzę jednak, że reedycja pozostałych ośmiu także nie będzie bez pożytku, a to z dwóch
względów. Przede wszystkim w żadnej z dotychczasowych publikacyj nie podano tłumaczenia
utworów na język nowożytny. Słusznie zaś stwierdza G. Klaffenbach7, że niestety piękne
epigramaty greckie są zbyt mało znane. Ponieważ musimy się chwilowo pogodzić ze znacznym
zwężeniem kręgu specjalistów znających język grecki, przeto sądzę, że podanie treści tych
utworów, każdemu przecież dostępnych w najbardziej bezpośrednim oryginale, także i w przy-
stępniejszej formie jest nie tylko potrzebne, ale i pożyteczne. Drugi wzgląd to konieczność
ujęcia całej kolekcji w możliwie jednolite ramy katalogowe z wyszczególnieniem pełnej biblio-
grafii każdego zabytku oraz podaniem jego proweniencji i datowania. Na tym miejscu podać
należy kryteria datowania, a także komentowania omawianych zabytków. Otóż wszędzie,
gdzie to było możliwe, stosowałam kryteria archeologiczne. Tam jednak, gdzie takie kryteria
nie istniały wobec braku wszelkiej dekoracji oraz dokładniejszych informacji dotyczących wy-
kopalisk, z których zabytki pochodziły, uważałam za najsłuszniejsze ograniczyć się do prze-
kazania datowania już dokonanego na podstawie kryteriów językowych. Opieranie się na
samych kształtach liter jest bowiem dla inskrypcji greckich poklasycznych zbyt zawodne.

Inskrypcje poniżej omawiane nie stanowią zwartego terytorialnego zespołu. Sześć
spośród nich pochodzi z Azji Mniejszej i Syrii, pięć z Egiptu. Chronologicznie wszystkie
pochodzą z tak zwanego okresu późnego od I w. p.n.e. do III w. n.e. Wprawdzie nie jest to
materiał tak wysoko stojący pod względem opracowania artystycznego jak attyckie stele
klasyczne, lecz może bardziej interesujący historyka i archeologa, z uwagi na duże zaniedbania
w dziedzinie historii sztuki greckiej okresu rzymskiego8.

Ponadto dwie inskrypcje zawierają interesujące wzmianki mogące stanowić przyczynek do
badań demograficznych9. Jeśli dodamy do tego kilka uwag zawartych w katalogu, które
mogą, jak sądzę, przyczynić się do poprawniejszego zinterpretowania zabytków, niż to miało
miejsce uprzednio, to zapewne niniejsza reedycja okaże się usprawiedliwiona.

Uwaga: Układ katalogu zabytków wymaga kilku wyjaśnień. A mianowicie dla wyodrębnienia bibliografii
poszczególnych zabytków od innych przypisów została ona podana w tekście wraz z innymi wiadomościami wstęp-
nymi dotyczącymi każdej inskrypcji. Teksty greckie z kilkoma wyjątkami zaznaczonymi w katalogu podaję ściśle
według najpoprawniejszej i najnowszej wersji, ustalonej przez Peeka w wyżej wspomnianym wydawnictwie
Griechische Vers-Inschriften. Nieliczne odstępstwa od tej zasady miały jedynie na celu podanie wersji wierniejszej
oryginałowi, chociaż starszej. W żadnym jednak wypadku niniejsza reedycja, która ma na celu uzupełnienie braków
archeologicznych, nie rości sobie pretensji do emendacji filologicznych.

Zgodnie z powszechnie panującym zwyczajem w wydawnictwach epigraficznych, inskrypcje podane zostały
w układzie geograficznym, a w obrębie poszczególnych prowincji w układzie chronologicznym.

7 Guenther Klaffenbach, Griechische Epigraphik, Goettingen 1957, s. 58.

8 Należy zwrócić uwagę na podstawową obecnie dla chronologii późnych stel attyckich pracę Alice Muehsam,
Attic grave reliefs of the Roman period, Berytus 10(1952)53—114.

9 Katalog nr 1 i nr 7.

178
loading ...