Instytut Historii Sztuki <Posen> [Editor]
Artium Quaestiones — 4.1990

Page: 154
DOI issue: DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones1990/0188
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
154

KRONIKA INSTYTUTU

i selekcji, który pozwoliłby na ich rzeczywiście pełne wykorzystanie. Probłem ten dotyczy również
historii sztuki, dziedziny operującej wielkimi zbiorami danych o znacznym stopniu zróżnicowania
pod względem rodzaju i „pojemności informacyjnej”, zbiorami często niejednorodnymi i stosun-
kowo (choćby z uwagi na ich wielkość) trudnymi w klasyfikacji kartotekowej.

Tradycyjny bowiem sposób przechowywania i wyszukiwania danych z zakresu historii
sztuki w postaci np. kart muzealnych — jakkolwiek stosowany dotąd z powodzeniem — obecnie
zdaje się nie spełniać wszystkich oczekiwań potencjalnych użytkowników, m.in. dość istotnego
wymogu — szybkiego i pełnego dostępu do żądanej informacji.

Cełowość i konieczność zastosowania bardziej nowoczesnych metod gromadzenia oraz
selekcji danych była już od dawna postulowana w wielu krajach Europy Zachodniej, a zwłaszcza
w Stanach Zjednoczonych, które od kilkunastu lat prowadzą intensywne prace nad wykorzysta-
niem technik automatycznego przetwarzania danych w dyscyplinach humanistycznych.

Wstępny etap tych prac — a więc samo wprowadzenie komputerów do placówek wystawien-
niczych, naukowo-dydaktycznych czy konserwatorskich — świat zachodni ma już dawno za
sobą, koncentrując się w chwiłi obecnej głównie na udoskonalaniu stosowanych już powszechnie
i rutynowo metod przez ujednolicanie systemów przetwarzania danych, ustalanie wspólnego
repertuaru pytań i kryteriów indeksowania, opracowanie jak najprostszych dla użytkownika
języków dialogu z maszyną.

Takim celom — wzajemnej wymiany doświadczeń w tym zakresie — służyła II Międzynaro-
dowa Konferencja nt. Automatycznego Przetwarzania Danych i Dokumentów z Historii Sztuki
(Second International Conference on Automatic Processing of Art History Data and Docu-
ments), jaka odbyła się w Pizie w dniach 24 - 27 września 1984 r. Konferencja ta była trzecim
z kolei spotkaniem międzynarodowym, zorganizowanym przez Scuola Normale Superiore (Piza)
oraz The J. Paul Getty Trust (Los Angeles). Poprzednie zjazdy (First International Conference
on Automatic Processing of Art History Data and Documsnts, 1978 oraz Convegno Nazionale sui
Lessici Technici delle Arti e dei Mestieri, 1979) miały jednak mniejszy zasięg i wyraźnie odmien-
ny charakter — wstępnego raczej rozpoznania tej problematyki, a nie, jak ostatnio, kompetentnej
dyskusji nad wdrożonymi już i rutynowo stosowanymi systemami.

Konferencja wrześniowa skupiła kilkuset uczestników z 14 krajów, przedstawicieli naj-
poważniejszych instytucji zachodnioeuropejskich i amerykańskich, zajmujących się gromadze-
niem dzieł sztuki lub opracowywaniem informacji z zakresu historii sztuki, m.in. Smithsonian
Institution, Galleria degli Uffizi, The Warburg Institute, Bibliotheca Hertziana, RILA, Harvard
University, Metropolitan Museum of Art — New York, Courtauld Institute i wiele innych.

Czterodniowe obrady II Konferencji skupiły się wokół podstawowych dziewięciu zagadnień,
odpowiadających według koncepcji organizatorów tym zasadniczym obszarom historii sztuki,
w których stosowanie technik komputerowych jest szczególnie uzasadnione; a które nazwano:
LEKSYKONY, THESAURUSY, BIOGRAFIA, KATALOGI OGÓLNE, KATALOGI
SPECJALNE, BIBLIOGRAFIA, DOKUMENTY I ŹRÓDŁA, INTEGRACJA, IKONOGRA-
FIA (były to jednocześnie hasła wywoławcze dla poszczególnych spotkań panelowych).

Wygłaszane w ramach poszczególnych sesji referaty miały zazwyczaj charakter prezentacji
możliwości stworzonych systemów, ich szybkości i sprawności działania, stosunkowo rzadko
poruszając pewne aspekty metodologiczne, wynikające z użycia technik komputerowych w tak
specyficznej dziedzinie, jaką jest historia sztuki. Generalną ideą łączącą wszystkie bodaj wypo-
wiedzi i dyskusje było głębokie przekonanie o przydatności i celowości podejmowanych zamie-
rzeń, z bardzo wyraźnym jednak przeświadczeniem, że dotychczasowe niewątpliwe osiągnięcia są
dopiero wstępnym etapem badań. Etapem następnym będzie integracja działań — podjęcie sze-
roko zakrojonych, wspólnych prac nad ujednołiceniem proponowanych przez różne ośrodki
systemów, uzgodnienie kryteriów indeksowania, języków programowania itp. oraz stopniowa
eliminacja pewnych ograniczeń, jakie niosą ze sobą metody automatycznego przetwarzania
danych.
loading ...