65
ΟΙΚΟΔΟΜΗ ΑΔΡΪΑΝΟΓ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
00
Τρίτον δέ τεκμήριον αναγνωρίσεως είσΐ τά έπι
τοΟ στυλοβάτου της προ τών οικημάτων ανατολι-
κές στοάς ευρεθέντα έκ Φρυγίου λίθου τεμάχια
κιόνων ιδρυμένων αυθαιρέτως επί βάσεων και πλίν-
θων μαρμάρινων άξέστων1, και τά έκ τοΟ αυτού λί-
θου τεμάχια πλακών διεσπαρμένα ευρεθέντα, εν δε
μόνον κατά χώραν, εν τη κατά τον βόρειον τοΐχον
ανατολική ήμικυκλίω εξέδρα κεκολλημένον έπι
τοΟ λεπτοΟ και δμως χαλκοΐς ήλοις συγκρατουμέ-
νου στρώματος άμμοκονίας του καλύπτοντος τους
μεγάλους πώρινους λίθους τοΟ τοίχου" εύρημα πο-
λύτιμον εξηγούν τά του Παυσανίου λ πεποίηνται
δέ και ταΓς στοαϊς κατά τά αύτά οί τοίχοι». Εν
τη αύτη εξέδρα σώζεται κατά χώραν τεμάχιον της
λευκές μαρμάρινης ζώνης της χωριζούσης τό οά-
πεδον της στοάς από τών πλακών τών καλυπτου-
σών τον τοΐ/ον.
Είκάζομεν δέ έκ τών λεγομένων ύπό Στράβωνος
(Γεωγρ. Βιβλ. ΙΒ'. Κεφ. 577) περί λίθου Φρυ-
γίου ΣυνναδικοΟ ή Δοκιμήτου καλουμένου έμοιά-
ποντος δέ τώ άλαβάστρω λίθω κατά τήν ποικιλίαν,
οτι οί'τε μεγάλοι κίονες τοΟ μετώπου καί οί τών
στοών μικρότεροι, προς δέ τούτοις καί αϊτούς τοί-
Χ°υς καλύπτουσαι πράσιναι πλάκες, έκ Συννάοων,
πόλεως έν Φρυγία, ή έκ της κώμης Δοκιμίας έκο-
^ίσθησαν. « Σύνναδα δ'έστίν ού μεγάλη πόλις. . .
έπέκεινα δ'έστί Δοκίμια κώμη, και τό λατόμιον
ΣυνναδικοΟ λίθου (ούτω μέν 'Ρωμαίοι καλοΟσιν,
°ί δ'έπι/ώριοι Δοκιμίτην και ΔοκιμαΐΌν), κατ'άρ·
Χάς μέν μικρούς βώλους έκδιδόντος του μετάλλου,
^'ά δέ τήν νυνί πολυτέλειαν τών "Ρωμαίων κίονες
εςαιροΟνται μονόλιθοι μεγάλοι, πλησιάζοντες τω
«λαβαστρίτη λίθω κατά τήν ποικιλίαν' ώστε, καί
περ πολλής ού'σης της έπι θάλατταν αγωγής τών
τηλικούτων φορτίων, όμως και κίονες καί πλάκες
ε'? 'Ρώμην κομίζονται θαυμασταί κατά τό μέγεθος
*αί κάλλος ».
Και έπι τοϋ στυλοβάτου της νοτίου πλευράς Ευρέθησαν διάφορων
°Ζ.Ίμάτων βάαεις και δή και ή φέρουσα λατινιστ'ι τήν τοϋ Αδριανού
"νοΌηματικήν έπιγραφήν, ελληνιστί δε μόνον τό έΟνιχόν τών τό άγαλμα
""«τιθεμένων «Τρωαδέων». Λέγει δέ και ό ΙιβαΚβ έν τή Τοπογραφ.
Αθηνών Τομ. 1ος Σελ. 261, οτι ό ΛνοΓδΙβγ ό τάς Αθήνας έπισκε-
ΕΨ1ΙΜΕΡΙΣ ΑΓΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ 18Ρ8.
Οί ίδόντες τον έξ αλαβάστρου λίθου Τουρκικόν
ναόν έν Καίρω, ή ιούς ύπό Μεχμέτ Άλη δωρη-
Οέντας κίονας έκ τοΟ αύτοΰ λίθου τώ Πάπα Γρη-
γορίω 16ω τούς κοσμοΰντας τήν είσοδον καί τον
βωμόν του έκτος τών τειχών 'Ρώμης άνακαινισθέν-
τος ναοΟ του Αγίου Παύλου, ή καί μόνον τάς έν
τοις μουσείοις έξ αλαβάστρου ληκύθους καί νεκρι-
κάς κάλπας, γινώσκουσι τό μέν έπικρατοΟν χρώμα
του έκ της άνω Αιγύπτου τούτου λίθου είναι χρώμα
κηροΟ, τά δ'έν αύτω ποικίλματα κυκλοτερή ή επι-
μήκη, παραλλάσσειν άπό τοΟ νεφελώδους εις τό
γαλακτώδες καί τό της άσβέστου λευκόν ι. Καί Ό
ημέτερος ούν Φρύγιος λίθος (κίονές τε καί πλάκες)
ποικίλματα μέν όμοια τοις τοΟ αλαβάστρου έχει,
γρώμα δέ έπικρατοΟν τό πράσινον. Έφάνη δέ προς
τοΓς άλλοις το μέν δάπεδον τών στοών είναι ύψη-
λότερον τοΟ της αύλής κατά ϋ0/ιοο ^· Μ·>
βαθμίδας πεντελικοΟ λίθου καλύπτειν τό έκ πώρου
κρηπίδωμα τοΟ στυλοβάτου τών τεσσάρων στοών,
καί της μέν ανωτέρας βαθμίδος τήν έπιφάνειαν συ-
νέ/εσθαι μετά τών μεγάλων Πεντελικών πλακών,
αΐς εστρωτο τό τών στοών δάπεδον, προ δέ της
κατωτέρας τών βαθμίδων ύπάρχειν πλατύ περί-
ζωμα έκ πλακών πώρου μεγάλων και παχειών έχον
δ'αύλακα λελαξευμένην, άποδεχομένην καί άγου-
σαν τά άπό της στέγης τών στοών καταπίπτοντα
ύδατα εις ο/ετον ύπό τών αύτών πλακών στεγα-
ζόμενον.
Περί δέ της έν τω μέσω τοΟ τετραγώνου έπι-
μήκους δεξαμενής καί της παρ' αύτήν μικρας καί
καλώς είργασμένης άψίδος καί τών ημικυκλικών
στοών, ων οί στυλοβάται σώζονται, καί τών ψηφι-
δωτών έδαφών, ούδεμίαν ασφαλή έξήγησιν αί μέ-
χρι τοοδε σκαφαί παρέχουσιν.
Άθήνησι 1888.
Γ. ΝίΚΟΑΑΊ'ΔΗΣ
φθεις τώ 1785 εΤ-/ εν ε'ν τή συλλογή του τάς προτομάς Άλχιβιάδου και
Σοφοκλέους ευρεθείσας έν τή Στοά Αδριανού, σύμφωνα και ταϋτα τοις
τοϋ Παυσανίου «πρός δέ άγάλμασι κεκοσμημένα».
1 Ό λευκός αλάβαστρος έστι διαφανής άλλ'ανευ ποικιλμάτων, όμοιος
μαρμάρω.
5
ΟΙΚΟΔΟΜΗ ΑΔΡΪΑΝΟΓ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
00
Τρίτον δέ τεκμήριον αναγνωρίσεως είσΐ τά έπι
τοΟ στυλοβάτου της προ τών οικημάτων ανατολι-
κές στοάς ευρεθέντα έκ Φρυγίου λίθου τεμάχια
κιόνων ιδρυμένων αυθαιρέτως επί βάσεων και πλίν-
θων μαρμάρινων άξέστων1, και τά έκ τοΟ αυτού λί-
θου τεμάχια πλακών διεσπαρμένα ευρεθέντα, εν δε
μόνον κατά χώραν, εν τη κατά τον βόρειον τοΐχον
ανατολική ήμικυκλίω εξέδρα κεκολλημένον έπι
τοΟ λεπτοΟ και δμως χαλκοΐς ήλοις συγκρατουμέ-
νου στρώματος άμμοκονίας του καλύπτοντος τους
μεγάλους πώρινους λίθους τοΟ τοίχου" εύρημα πο-
λύτιμον εξηγούν τά του Παυσανίου λ πεποίηνται
δέ και ταΓς στοαϊς κατά τά αύτά οί τοίχοι». Εν
τη αύτη εξέδρα σώζεται κατά χώραν τεμάχιον της
λευκές μαρμάρινης ζώνης της χωριζούσης τό οά-
πεδον της στοάς από τών πλακών τών καλυπτου-
σών τον τοΐ/ον.
Είκάζομεν δέ έκ τών λεγομένων ύπό Στράβωνος
(Γεωγρ. Βιβλ. ΙΒ'. Κεφ. 577) περί λίθου Φρυ-
γίου ΣυνναδικοΟ ή Δοκιμήτου καλουμένου έμοιά-
ποντος δέ τώ άλαβάστρω λίθω κατά τήν ποικιλίαν,
οτι οί'τε μεγάλοι κίονες τοΟ μετώπου καί οί τών
στοών μικρότεροι, προς δέ τούτοις καί αϊτούς τοί-
Χ°υς καλύπτουσαι πράσιναι πλάκες, έκ Συννάοων,
πόλεως έν Φρυγία, ή έκ της κώμης Δοκιμίας έκο-
^ίσθησαν. « Σύνναδα δ'έστίν ού μεγάλη πόλις. . .
έπέκεινα δ'έστί Δοκίμια κώμη, και τό λατόμιον
ΣυνναδικοΟ λίθου (ούτω μέν 'Ρωμαίοι καλοΟσιν,
°ί δ'έπι/ώριοι Δοκιμίτην και ΔοκιμαΐΌν), κατ'άρ·
Χάς μέν μικρούς βώλους έκδιδόντος του μετάλλου,
^'ά δέ τήν νυνί πολυτέλειαν τών "Ρωμαίων κίονες
εςαιροΟνται μονόλιθοι μεγάλοι, πλησιάζοντες τω
«λαβαστρίτη λίθω κατά τήν ποικιλίαν' ώστε, καί
περ πολλής ού'σης της έπι θάλατταν αγωγής τών
τηλικούτων φορτίων, όμως και κίονες καί πλάκες
ε'? 'Ρώμην κομίζονται θαυμασταί κατά τό μέγεθος
*αί κάλλος ».
Και έπι τοϋ στυλοβάτου της νοτίου πλευράς Ευρέθησαν διάφορων
°Ζ.Ίμάτων βάαεις και δή και ή φέρουσα λατινιστ'ι τήν τοϋ Αδριανού
"νοΌηματικήν έπιγραφήν, ελληνιστί δε μόνον τό έΟνιχόν τών τό άγαλμα
""«τιθεμένων «Τρωαδέων». Λέγει δέ και ό ΙιβαΚβ έν τή Τοπογραφ.
Αθηνών Τομ. 1ος Σελ. 261, οτι ό ΛνοΓδΙβγ ό τάς Αθήνας έπισκε-
ΕΨ1ΙΜΕΡΙΣ ΑΓΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ 18Ρ8.
Οί ίδόντες τον έξ αλαβάστρου λίθου Τουρκικόν
ναόν έν Καίρω, ή ιούς ύπό Μεχμέτ Άλη δωρη-
Οέντας κίονας έκ τοΟ αύτοΰ λίθου τώ Πάπα Γρη-
γορίω 16ω τούς κοσμοΰντας τήν είσοδον καί τον
βωμόν του έκτος τών τειχών 'Ρώμης άνακαινισθέν-
τος ναοΟ του Αγίου Παύλου, ή καί μόνον τάς έν
τοις μουσείοις έξ αλαβάστρου ληκύθους καί νεκρι-
κάς κάλπας, γινώσκουσι τό μέν έπικρατοΟν χρώμα
του έκ της άνω Αιγύπτου τούτου λίθου είναι χρώμα
κηροΟ, τά δ'έν αύτω ποικίλματα κυκλοτερή ή επι-
μήκη, παραλλάσσειν άπό τοΟ νεφελώδους εις τό
γαλακτώδες καί τό της άσβέστου λευκόν ι. Καί Ό
ημέτερος ούν Φρύγιος λίθος (κίονές τε καί πλάκες)
ποικίλματα μέν όμοια τοις τοΟ αλαβάστρου έχει,
γρώμα δέ έπικρατοΟν τό πράσινον. Έφάνη δέ προς
τοΓς άλλοις το μέν δάπεδον τών στοών είναι ύψη-
λότερον τοΟ της αύλής κατά ϋ0/ιοο ^· Μ·>
βαθμίδας πεντελικοΟ λίθου καλύπτειν τό έκ πώρου
κρηπίδωμα τοΟ στυλοβάτου τών τεσσάρων στοών,
καί της μέν ανωτέρας βαθμίδος τήν έπιφάνειαν συ-
νέ/εσθαι μετά τών μεγάλων Πεντελικών πλακών,
αΐς εστρωτο τό τών στοών δάπεδον, προ δέ της
κατωτέρας τών βαθμίδων ύπάρχειν πλατύ περί-
ζωμα έκ πλακών πώρου μεγάλων και παχειών έχον
δ'αύλακα λελαξευμένην, άποδεχομένην καί άγου-
σαν τά άπό της στέγης τών στοών καταπίπτοντα
ύδατα εις ο/ετον ύπό τών αύτών πλακών στεγα-
ζόμενον.
Περί δέ της έν τω μέσω τοΟ τετραγώνου έπι-
μήκους δεξαμενής καί της παρ' αύτήν μικρας καί
καλώς είργασμένης άψίδος καί τών ημικυκλικών
στοών, ων οί στυλοβάται σώζονται, καί τών ψηφι-
δωτών έδαφών, ούδεμίαν ασφαλή έξήγησιν αί μέ-
χρι τοοδε σκαφαί παρέχουσιν.
Άθήνησι 1888.
Γ. ΝίΚΟΑΑΊ'ΔΗΣ
φθεις τώ 1785 εΤ-/ εν ε'ν τή συλλογή του τάς προτομάς Άλχιβιάδου και
Σοφοκλέους ευρεθείσας έν τή Στοά Αδριανού, σύμφωνα και ταϋτα τοις
τοϋ Παυσανίου «πρός δέ άγάλμασι κεκοσμημένα».
1 Ό λευκός αλάβαστρος έστι διαφανής άλλ'ανευ ποικιλμάτων, όμοιος
μαρμάρω.
5