Instytut Historii Sztuki <Posen> [Editor]
Artium Quaestiones — 14.2003

Page: 334
DOI issue: DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/artium_quaestiones2003/0337
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
334

JONATHAN FLATLEY

czonej, o odrażającej twarzy» - autentycznego trupa Doriana Graya. To
jest spektakl AIDS. (...) Zasadniczym i poważnym zamiarem tego spekta-
klu jest spowodowanie, żeby AIDS został «poprawnie» rozpoznany i żeby
ewentualna sympatia i pozytywne utożsamienie z rzeczywistymi ludźmi
chorymi na AIDS zostały całkowicie usunięte z pola widzenia”56. Spe-
ktakl AIDS wytwarza chorego na AIDS, z którym nie sposób się utożsa-
mić, i którego utraty nie trzeba opłakiwać. Wykluczenie mężczyzn-gejów
z „publiki”, do której kierowane są wszystkie „znaki” dotyczące AIDS tym
bardziej utrudnia osobom żyjącym z AIDS ochronę i radzenie sobie z od-
czuwaniem własnej cielesności. „W tym sensie brak zauważany przez ge-
jów w ogólnym dyskursie publicznym można rozumieć jako zaognioną
formę - śmiertelnie zaognioną formę - zwykłego stosunku opinii publicz-
nej”57. Innymi słowy, mimo że wszyscy negujemy konkretność własnych
ciał, by wejść do sfery publicznej, gdy moje własne ciało staje się prze-
szkodą na drodze do tej sfery, brak ciągłości między ucieleśnieniem a wy-
abstrahowaniem staje się rażąco widoczny.
W Portraits of People with AIDS (Portrety ludzi żyjących z AIDS )
Douglas Crimp zastanawia się nad obrazami wytworzonymi przez libe-
ralny imperatyw, by „przedstawić AIDS z ludzką twarzą” (to giue AIDS a
face) i „wprowadzić AIDS pod strzechy” (to bring AIDS home)58. Zdaniem
Crimpa te obrazy brutalnie wkraczają w sferę prywatności i równie bru-
talnie prywatność podtrzymują. Inwazja w prywatność polega na tym, że
najbardziej intymne uczucia i myśli tych osób zostają odkryte i wykorzy-
stane ze względu na ich wartość jako spektaklu. Zachowanie prywatności
polega na tym, że „przedstawienie osobistej sytuacji tych osób nigdy nie
obejmuje komentarza na temat publicznego kontekstu tej kryzysowej sy-
tuacji, warunków społecznych, które wywołały kryzys AIDS i które go
podtrzymują jako kryzys. Ludzie żyjący z AIDS są bezpiecznie odlegli w
swej prywatnej tragedii”59. Problem nie polega na statystyce bez twarzy,
ponieważ media nieustannie dostarczają twarzy. Są to jednak zawsze
odpolitycznione abstrakcje: portrety osób żyjących z AIDS są nieustannie
łączone z „portretami kondycji ludzkiej”. Ludzie przedstawieni na anali-
zowanych przez Crimpa portretach nie mogliby być mężczyznami-gejami,
z którymi my, oglądający, moglibyśmy się utożsamiać, których seksualną
atrakcyjność moglibyśmy docenić lub których utratę moglibyśmy opłaki-
wać. Zarówno Crimp, jak i Watney wskazują, że tak żałoba, jak i działal-
56 S. Watney, The Spectacle of AIDS, (w:) AIDS: Cultural Analysis, Cultural Acti-
uism, ed. D. Crimp, Cambridge: MIT Press 1988, s. 78.
57 Warner, „Mass Public”, s. 252.
58 D. Crimp, Portraits of People with AIDS, (w:) Cultural Studies, ed. L. Grossberg,
C. Nelson i P. Treichler, New York: Routledge 1992, s. 117-133.
59 Ibidem, s. 120.
loading ...