199
ΠΕΡΕ ΒΟΙΩΤΙΚΟΥ ΣΚΓΦΟΥ
200
Αγαμέμνων πηδί* εις τόν δίφρον καί έπιτέλλει τώ
ήνιόχω πρός τάς νήας έλαύνειν , συγχρόνως όέ
και παραγγέλλει τοις Άχαιοΐς μεγάλη τή φωνή
την άμυναν των πλοίων"
« ές δίφρον δ ' άνόρουσε καί ήνιόχω έπέτελλεν
» νηυσίν έ'πι γλαφυρήσιν έλαυνέμεν ήχθετο γαρ κήρ"
» ήϋσεν δε διαπούσιον Δαναοΐσι γεγωνώς».
Λ. 273 - 275.
Τό μεν οδν πρός τ' αριστερά του θεατοΰ άρμα,
τό προ τοϋ χάρακος Αχαιών, εστί τό άρμα τό εις
Έλληνικόν στρατόπεδον φέρον τόν τετρωμένον Α-
γαμέμνονα έστραμμένον έ'τι όντα πρός τους Δα-
ναούς και παραγγέλλοντα τήν των νηών άμυναν"
α'Ω φίλοι, Άργείων ηγήτορες ήδέ μέδοντες,
» ύμεΐς μεν νυν νηυσίν ασύνετε ποντοπόροισιν
» φύλοπιν άργαλέην, έπεί ουκ έμέ μητίετα Ζευς
» εί'ασε Τρώεσσι πανημέριον πολεμίζειν.
))"Ως έ'φαθ', ηνίοχος δ' ί,'μασεν καλλίτριχας ίππους
» νήας Ι'πι γλαφυράς......)).
Λ. 276 - 281
Τό δε πρός τά δεξιά τοΰ θεατοΰ (κατά τήν έτε-
;ραν έσχατιάν του Πίνακος) άρμα, καλώς άνεγνω-
ρίσθη τοΟ άγερώχου είναι Έκτορος βαίνοντος κατά
των Ελλήνων μετά τήν Αγαμέμνονος άναχωρη-
-σιν'
« Έκτωρ δ'ώς ένόησ' Αγαμέμνονα νόσφι κιόντα,
» Τρωσί τε και Λυκίοισιν έκέκλετο μακρόν άύσας».
' Λ. 284.
Και ανθίστανται μεν πρός τους Τρώας Διομήδης
τε και Όδυσσευς , αλλά τρωθέντος Διομήδους και
άναχωρήσαντος εϊς τάς νήας, Ό Οδυσσεύς μείνας
μόνος περικυκλοΰται ύπό Τρωών και τιτρώσκεται
ύπό Σώκου. Α. 286-462. Τότε δή μετά σπουδής
ό Μενέλαος προσφωνεί Αίαντα τόν Τελαμώνιον και
αμφότεροι βαίνουσιν εις βοήθειαν Όδυσσέως. Καί
δ μεν Αίας φέρων τήν μεγάλην έπταβόειον ασπίδα
φοβίζει καί διασκεδάζει τούς Τρώας, ό δε Μενέλαος
έςαγει του ομίλου τόν τετρωμένον Όδυσσέα καί
πλησιάσαντος του άρματος αναβιβάζει καί φέρει
πρός τά πλοία"
« ήτοι τον Μενέλαος Άρήϊος έ'ζαγ' ομίλου,
» χειρός έ'χων, είως θεράπων σχεδόν ήλασεν ίππους )).
Λ. 487 - 488.
Αίας δε μένει καί μάχεται πεζός βραδέως όπι-
σθοπορών Α. 489-596. Ενταύθα λήγει τό περί
τόν σκύφον έπεισόδιον.
Τό τρίτον άρα άρμα τό έν τω μέσω τών ετέρων
δυο , εστί τό Μενελάου άρμα εφ1 οδ αυτός ήνιο-
χών φέρει πρός τάς νηας τόν τετρωμένον Όδυσσέα.
Αέγω δε άπό τούδε τόν Μενέλαον ήνιοχοΰντα, εΐκά-
ζων διά μεν της αριστεράς χειρός ύπό της άσπίδος
καλυπτομένης, εχειν τάς ήνίας, όρέγειν δέ τόν δε-
ξιόν βραχίονα ό'πως λάβη τήν μάστιγα παρά τοΰ
εκεί που ισταμένου θεράποντος τοΰ προ μικροΰ
παρά τοίς μαχομένοις τό άρμα έλάσαντος, μή γε-
γραμμένου δέ επί τοΟ σκΰφου, ώς περιττού. Ήμι-
αναπεπταμένης δέ ου'σης της χειρός τοΰ Μενελάου
καί της μεν παλάμης πρός τ' άριστερά του θεατοΰ
έστραμμένης, τοΰ δέ καρποΰ πρός τά δεξιά, έπε-
ται, αν δεν άπατώμαι, δεξιόν είναι τόν προτεινό-
μενον βραχ ίονα 1.
Καί περί μεν Όδυσσέως ουδεμία άμφιβολία,
τών γραμμάτων διακρινομένων όπισθεν αύτοΟ.
Άλλ' ούδέ περί Μενελάου ύπάρχει άμφιβολία καί
διά τήν έν Ίλιάδι περιγραφήν της έν λόγω συμ-
πλοκής καί διά τά γράμματα τ' άναγνωσθέντα ύπό
Σ. Κουμανούδη μ. ε. ν. λ. α. Πιθανώς δέ τό τε
ο καί ς διά τό είναι έφθαρμένα πρός τά άνω, όμοιά-
ζουσιν, όμοΰ όντα, τώ ω.
Ό δέ πεζός μαχητής ό παρά τό άρμα , εστίν
Αίας ό Τελαμώνος μεγάλην φέρων άσπίδα σύμφω-
νους τη Ιλιάδι καί πυργωτήν.
«Αίας δ'έγγύθεν ήλθε φέρων σάκος ήΰτε πυργον».
Λ. 485.
Καί Κεβριόνης δέ έκ τής άσπίδος έ'γνω τόν Αίαντα
λέγων τώ ΈκτορΓ
« Αί'ας δέ κλονέει Τελαμώνιος' εύ δέ μιν έ'γνων
» ευρύ γαρ άμφ' ώμοισιν έ'χει σάκος )).
Λ. 526.
Καί τό μεν τήν Αίαντος άσπίδα εύρυτέραν είναι,
τών άσπίδων τών ετέρων μαχητών, τούτο καί έν
τώ πίνακι δήλον' τό δέ πυργωτόν αυτής καταφα-
νέστερων έστιν επί τοΰ σκύφου.
1 ΎποτεΟείση; έπι σμικρόν τη; χειρός κεκλεισμένη;, έναργε'στερον
φαίνεται τόν μέν καρπάν πρός τά δεξιά τού" θεατοί είναι εστραμμενον
τήν 3έ παλάμην και τούς δακτύλου; πρό; τ' άριστερά.
ΠΕΡΕ ΒΟΙΩΤΙΚΟΥ ΣΚΓΦΟΥ
200
Αγαμέμνων πηδί* εις τόν δίφρον καί έπιτέλλει τώ
ήνιόχω πρός τάς νήας έλαύνειν , συγχρόνως όέ
και παραγγέλλει τοις Άχαιοΐς μεγάλη τή φωνή
την άμυναν των πλοίων"
« ές δίφρον δ ' άνόρουσε καί ήνιόχω έπέτελλεν
» νηυσίν έ'πι γλαφυρήσιν έλαυνέμεν ήχθετο γαρ κήρ"
» ήϋσεν δε διαπούσιον Δαναοΐσι γεγωνώς».
Λ. 273 - 275.
Τό μεν οδν πρός τ' αριστερά του θεατοΰ άρμα,
τό προ τοϋ χάρακος Αχαιών, εστί τό άρμα τό εις
Έλληνικόν στρατόπεδον φέρον τόν τετρωμένον Α-
γαμέμνονα έστραμμένον έ'τι όντα πρός τους Δα-
ναούς και παραγγέλλοντα τήν των νηών άμυναν"
α'Ω φίλοι, Άργείων ηγήτορες ήδέ μέδοντες,
» ύμεΐς μεν νυν νηυσίν ασύνετε ποντοπόροισιν
» φύλοπιν άργαλέην, έπεί ουκ έμέ μητίετα Ζευς
» εί'ασε Τρώεσσι πανημέριον πολεμίζειν.
))"Ως έ'φαθ', ηνίοχος δ' ί,'μασεν καλλίτριχας ίππους
» νήας Ι'πι γλαφυράς......)).
Λ. 276 - 281
Τό δε πρός τά δεξιά τοΰ θεατοΰ (κατά τήν έτε-
;ραν έσχατιάν του Πίνακος) άρμα, καλώς άνεγνω-
ρίσθη τοΟ άγερώχου είναι Έκτορος βαίνοντος κατά
των Ελλήνων μετά τήν Αγαμέμνονος άναχωρη-
-σιν'
« Έκτωρ δ'ώς ένόησ' Αγαμέμνονα νόσφι κιόντα,
» Τρωσί τε και Λυκίοισιν έκέκλετο μακρόν άύσας».
' Λ. 284.
Και ανθίστανται μεν πρός τους Τρώας Διομήδης
τε και Όδυσσευς , αλλά τρωθέντος Διομήδους και
άναχωρήσαντος εϊς τάς νήας, Ό Οδυσσεύς μείνας
μόνος περικυκλοΰται ύπό Τρωών και τιτρώσκεται
ύπό Σώκου. Α. 286-462. Τότε δή μετά σπουδής
ό Μενέλαος προσφωνεί Αίαντα τόν Τελαμώνιον και
αμφότεροι βαίνουσιν εις βοήθειαν Όδυσσέως. Καί
δ μεν Αίας φέρων τήν μεγάλην έπταβόειον ασπίδα
φοβίζει καί διασκεδάζει τούς Τρώας, ό δε Μενέλαος
έςαγει του ομίλου τόν τετρωμένον Όδυσσέα καί
πλησιάσαντος του άρματος αναβιβάζει καί φέρει
πρός τά πλοία"
« ήτοι τον Μενέλαος Άρήϊος έ'ζαγ' ομίλου,
» χειρός έ'χων, είως θεράπων σχεδόν ήλασεν ίππους )).
Λ. 487 - 488.
Αίας δε μένει καί μάχεται πεζός βραδέως όπι-
σθοπορών Α. 489-596. Ενταύθα λήγει τό περί
τόν σκύφον έπεισόδιον.
Τό τρίτον άρα άρμα τό έν τω μέσω τών ετέρων
δυο , εστί τό Μενελάου άρμα εφ1 οδ αυτός ήνιο-
χών φέρει πρός τάς νηας τόν τετρωμένον Όδυσσέα.
Αέγω δε άπό τούδε τόν Μενέλαον ήνιοχοΰντα, εΐκά-
ζων διά μεν της αριστεράς χειρός ύπό της άσπίδος
καλυπτομένης, εχειν τάς ήνίας, όρέγειν δέ τόν δε-
ξιόν βραχίονα ό'πως λάβη τήν μάστιγα παρά τοΰ
εκεί που ισταμένου θεράποντος τοΰ προ μικροΰ
παρά τοίς μαχομένοις τό άρμα έλάσαντος, μή γε-
γραμμένου δέ επί τοΟ σκΰφου, ώς περιττού. Ήμι-
αναπεπταμένης δέ ου'σης της χειρός τοΰ Μενελάου
καί της μεν παλάμης πρός τ' άριστερά του θεατοΰ
έστραμμένης, τοΰ δέ καρποΰ πρός τά δεξιά, έπε-
ται, αν δεν άπατώμαι, δεξιόν είναι τόν προτεινό-
μενον βραχ ίονα 1.
Καί περί μεν Όδυσσέως ουδεμία άμφιβολία,
τών γραμμάτων διακρινομένων όπισθεν αύτοΟ.
Άλλ' ούδέ περί Μενελάου ύπάρχει άμφιβολία καί
διά τήν έν Ίλιάδι περιγραφήν της έν λόγω συμ-
πλοκής καί διά τά γράμματα τ' άναγνωσθέντα ύπό
Σ. Κουμανούδη μ. ε. ν. λ. α. Πιθανώς δέ τό τε
ο καί ς διά τό είναι έφθαρμένα πρός τά άνω, όμοιά-
ζουσιν, όμοΰ όντα, τώ ω.
Ό δέ πεζός μαχητής ό παρά τό άρμα , εστίν
Αίας ό Τελαμώνος μεγάλην φέρων άσπίδα σύμφω-
νους τη Ιλιάδι καί πυργωτήν.
«Αίας δ'έγγύθεν ήλθε φέρων σάκος ήΰτε πυργον».
Λ. 485.
Καί Κεβριόνης δέ έκ τής άσπίδος έ'γνω τόν Αίαντα
λέγων τώ ΈκτορΓ
« Αί'ας δέ κλονέει Τελαμώνιος' εύ δέ μιν έ'γνων
» ευρύ γαρ άμφ' ώμοισιν έ'χει σάκος )).
Λ. 526.
Καί τό μεν τήν Αίαντος άσπίδα εύρυτέραν είναι,
τών άσπίδων τών ετέρων μαχητών, τούτο καί έν
τώ πίνακι δήλον' τό δέ πυργωτόν αυτής καταφα-
νέστερων έστιν επί τοΰ σκύφου.
1 ΎποτεΟείση; έπι σμικρόν τη; χειρός κεκλεισμένη;, έναργε'στερον
φαίνεται τόν μέν καρπάν πρός τά δεξιά τού" θεατοί είναι εστραμμενον
τήν 3έ παλάμην και τούς δακτύλου; πρό; τ' άριστερά.