Państwowy Instytut Sztuki [Editor]; Stowarzyszenie Historyków Sztuki [Editor]; Instytut Sztuki (Warschau) [Editor]
Biuletyn Historii Sztuki — 13.1951

Page: 185
DOI issue: DOI article: DOI article: DOI article: DOI Page: Citation link: 
https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/bhs1951/0344
License: Free access  - all rights reserved Use / Order
0.5
1 cm
facsimile
KRONIKA

graficzny II (Kraków 1936), 388—391. — W rękopisie pozostało studium
o Orłowskim) i XX wieku.
Husarski był nie tylko historykiem sztuki o szerokiej skali zainte-
resowań, ale również świetnym popularyzatorem historii sztuki. Jego
prace popularno-naukowe, pisane zwięźle, jasno i żywo, dotyczą niemal
wszystkich dziedzin sztuki, sięgają w czasie od malarstwa paleolitu do
współczesnej sztuki polskiej (oto najważniejsze z nich: Malarstwo nowo-
czesne, Warszawa 1924; Velazquez-Ribera-Murillo, Warszawa 1925;
Francisco Goya y Lucientes, Warszawa 1925; Karykatura w Polsce,
Warszawa 1926; Polskie malarstwo romantyczne na tle współczesnych
mu prądów w sztuce europejskiej, Wiedza i Życie 1931 i 1932; Rzeźba
polska od w. XVIII, w wydawnictwie: Wiedza o Polsce, Warszawa 1933;
Malarstwo włoskie, Warszawa 1938; 2 wyd. 1948). Trudno przytym nieraz
przeprowadzić granicę między jego pracami popularnymi a ściśle nauko-
wymi. Z jednej strony bowiem nawet jego prace ściśle naukowe są pi-
sane zawsze przystępnie, mogą być czytane również przez niespecjali-
stów, z drugiej strony ze względu na trudności wydawnicze okresu mię-
dzywojennego Husarski publikował nieraz w czasopismach popularno-
naukowych lub literackich wyniki własnych badań, nieopublikowane po-
przednio gdzieindziej.
Wacław Husarski przez całe życie służył sztuce — na wiele sposo-
bów. Opiekował się dziełami sztuki jako konserwator, badał je jako histo-
ryk i oceniał jako krytyk, wreszcie szerzył wiedzę o nich przy pomocy
słowa mówionego i pisanego. Wraz z nim łódzkie środowisko naukowe
straciło jednego ze swych wybitnych przedstawicieli, Polska — subtel-
nego krytyka, historyka sztuki o szerokich horyzontach i znakomitego po-
pularyzatora.
Mieczysław Wallis.

Z DZIAŁALNOŚCI STOWARZYSZENIA HISTORYKÓW SZTUKI
I KULTURY MATERIALNEJ
Kiedy we wrześniu 1950 roku delegaci Związku Historyków Sztuki
na Walnym Zjeździe w Nieborowie uchwalali nowy statut, każdy z obec-
nych zdawał sobie sprawę, że nie chodzi tu tylko o zmianę nazwy organi-
zacji i przybranie starej treści w nową formę prawną, lecz o zasadniczą
rewizję, zadań związku, nadanie mu wyraźnego oblicza ideologicznego
i sprecyzowanie obowiązków, ciążących na historykach sztuki i kultury
materialnej, zrzeszonych w szeregach organizacyjnych.
Po tej linii poszło sformułowanie zasadniczego celu Stowarzyszenia
Historyków Sztuki i Kultury Materialnej (taką bowiem nazwę przybrał
dawny Związek), wyrażającą się w postulacie „czynnego uczestnictwa
w procesie przemian społecznych i kulturalnych Polski w nawiązaniu do
postępowych tradycji polskiej na’ ki i sztuki i w oparciu o naukową me-
todę materializmu dialektycznego i historycznego11. Na czoło zadań stoją-
cych przed Stowarzyszeniem wysunięto podejmowanie prac naukowo-ba-

185
loading ...