5. Toruń, kościół św. Jakuba, artykulacja południowej ściany nawy głównej. Fot. autor
cji budowlanej15. Architekt zaznacza jednak wyraźnie przestrzenność tej po-
włoki, która ponad arkadami międzynawowymi jest drążona w kilku planach
- najpierw przez duże, przyścienne arkady z gankiem u podstawy i dalej przez
blendy ujmujące okna. Taki łupinowy charakter wybierania kolejnych płasz-
czyzn ściany zbliża to rozwiązanie do techniki grubego muru {mur epais),
a użyte porównanie dodatkowo usprawiedliwia zastosowanie ganku, obiega-
jącego kościół na tym poziomie. I właśnie ten element sprawia, że historycy
architektury do dziś nie mogą uzgodnić swych poglądów co do genezy tego
sposobu artykulacji.
Podkreślić należy, iż zachowany materiał porównawczy nie daje żadnego
przykładu obiektu o identycznym jak w Toruniu rozwiązaniu. Teresa Mrocz-
15 Por. Kutzner (przyp. 4), s. 68-69; L. Krantz-Domasłowska, J. Domasłowski, Kościół św.
Jakuba w Toruniu, Toruń 2001. s. 58.
12
cji budowlanej15. Architekt zaznacza jednak wyraźnie przestrzenność tej po-
włoki, która ponad arkadami międzynawowymi jest drążona w kilku planach
- najpierw przez duże, przyścienne arkady z gankiem u podstawy i dalej przez
blendy ujmujące okna. Taki łupinowy charakter wybierania kolejnych płasz-
czyzn ściany zbliża to rozwiązanie do techniki grubego muru {mur epais),
a użyte porównanie dodatkowo usprawiedliwia zastosowanie ganku, obiega-
jącego kościół na tym poziomie. I właśnie ten element sprawia, że historycy
architektury do dziś nie mogą uzgodnić swych poglądów co do genezy tego
sposobu artykulacji.
Podkreślić należy, iż zachowany materiał porównawczy nie daje żadnego
przykładu obiektu o identycznym jak w Toruniu rozwiązaniu. Teresa Mrocz-
15 Por. Kutzner (przyp. 4), s. 68-69; L. Krantz-Domasłowska, J. Domasłowski, Kościół św.
Jakuba w Toruniu, Toruń 2001. s. 58.
12