VIII Krytyka
Krystyna Czerni — Mówiliśmy o sztuce jako o oknie na świat
i o różnych sposobach pisania o tym oknie. Pan również próbował
różnych sposobów pisania o sztuce, dzisiaj chciałabym porozmawiać
o krytyce, a raczej o tych wszystkich jej odmianach, które pan
uprawiał — od czystej krytyki, kiedy pisał pan recenzje swoim
przyjaciołom, zawsze starannie wybieranym, już oswojonym, zadomo-
wionym w pana wyobraźni, przez zbiorowe recenzje, sprawozdania
z międzynarodowych wystaw, Biennale, aż do krytyki obecnej w pana
książkach z historii sztuki.
Mieczysław Porębski — Rzeczywiście to się chyba wiąże ze sobą,
to znaczy pisanie o małarzach, pisanie o tych wielkich spektaklach,
którymi są międzynarodowe wystawy, wydarzenia zbiorowe, i pisanie
o sztuce dawniejszej, z którą czasami już się bezpośrednio zaprzyjaźnić
nie można. Więc rzeczywiście w pewnym momencie doszedłem do
wniosku, że właściwie warto pisać krytyki tylko pozytywne, a więc
0 ludziach jakby wybranych, na których twórczości się uczyło sztuki,
1 na których się sprawdza swoje, ale i ich rozumienie sztuki.
K. C.: Pan bardzo wiernie towarzyszył „Grupie Młodych Plas-
tyków”, od czasów wojny. Mnie do tej pory zdarza się wysłuchiwać
utyskiwań młodych malarzy na krytykę, a raczej jej brak i wtedy pada
często przykład pana profesora, pana znaczenia dla tamtej grupy, dla
artystów, którzy nie wiadomo ile by wtedy znaczyli, gdyby nie pana
uporczywe lansowanie i właśnie to towarzyszenie.
132
Krystyna Czerni — Mówiliśmy o sztuce jako o oknie na świat
i o różnych sposobach pisania o tym oknie. Pan również próbował
różnych sposobów pisania o sztuce, dzisiaj chciałabym porozmawiać
o krytyce, a raczej o tych wszystkich jej odmianach, które pan
uprawiał — od czystej krytyki, kiedy pisał pan recenzje swoim
przyjaciołom, zawsze starannie wybieranym, już oswojonym, zadomo-
wionym w pana wyobraźni, przez zbiorowe recenzje, sprawozdania
z międzynarodowych wystaw, Biennale, aż do krytyki obecnej w pana
książkach z historii sztuki.
Mieczysław Porębski — Rzeczywiście to się chyba wiąże ze sobą,
to znaczy pisanie o małarzach, pisanie o tych wielkich spektaklach,
którymi są międzynarodowe wystawy, wydarzenia zbiorowe, i pisanie
o sztuce dawniejszej, z którą czasami już się bezpośrednio zaprzyjaźnić
nie można. Więc rzeczywiście w pewnym momencie doszedłem do
wniosku, że właściwie warto pisać krytyki tylko pozytywne, a więc
0 ludziach jakby wybranych, na których twórczości się uczyło sztuki,
1 na których się sprawdza swoje, ale i ich rozumienie sztuki.
K. C.: Pan bardzo wiernie towarzyszył „Grupie Młodych Plas-
tyków”, od czasów wojny. Mnie do tej pory zdarza się wysłuchiwać
utyskiwań młodych malarzy na krytykę, a raczej jej brak i wtedy pada
często przykład pana profesora, pana znaczenia dla tamtej grupy, dla
artystów, którzy nie wiadomo ile by wtedy znaczyli, gdyby nie pana
uporczywe lansowanie i właśnie to towarzyszenie.
132